Archives

ഗുരുവിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ The master’s favourite

 

മൂല്യം —–ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —–ശുഭ പ്രതീക്ഷ , ഗുരുവിനോടുള്ള  സമപ്പണം

                           പണ്ട്  അംഗീരസ  എന്ന  മഹാനായ  സന്യാസി  ഒരു  കാട്ടിൽ  വസിച്ചിരുന്നു .അദ്ദേഹത്തിന്  ധാരാളം  ശിഷ്യന്മാർ  ഉണ്ടായിരുന്നു.  അവർ എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ  അറിവ്  കൊണ്ട്  വളരെയധികം  നന്മ  നേടി .അതിൽ  ചിലർ  നല്ല  വിനീതരും,  ദൈവഭക്തിയുള്ളവരും  ആയിരുന്നു .അവർ ഗുരു  പറയുന്നത്  വളരെ  ശ്രദ്ധിക്കുകയും  വേഗം  പഠിക്കുകയും  ചെയ്‌തു. അവരുടെ  വിനയം  കാരണം  മറ്റുള്ള  ശിഷ്യന്മാരുടെ  ബഹുമാനവും  നേടി .

പക്ഷെ  അതിൽ  ചില  അല്പം  മന്ദബുദ്ധിയുള്ള    അശ്രദ്ധയോടെ  പതുക്കെ  പഠിക്കുന്ന  ശിഷ്യന്മാർ  സ്വന്തം  തെറ്റ്  മനസ്സിലാക്കാതെ  വിനയത്തോടെ  ശ്രദ്ധിച്ചു  പഠിക്കുന്ന  ശിഷ്യന്മാരോട്  അസൂയപ്പെട്ടു . കൂടാതെ  ഗുരുവിന്റെ. നിഷ്പക്ഷതയെ  സംശയിച്ചു.ഗുരു  ദൈവഭക്തിയുള്ള ആ  ശിഷ്യരെ  പ്രത്യേകമായി  പഠിപ്പിക്കുന്നുവോ  എന്നും  സംശയിച്ചു .

ഒരു  ദിവസം  ഗുരു  തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ  അവർ  ചെന്ന്  ചോദിച്ചു —–ഗുരോ  താങ്ങൾ  ഞങ്ങളോട്  പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നു  എന്ന് തോന്നുന്നു .ചില  ശിഷ്യന്മാർക്കു  മാത്രം  പ്രത്യേകമായി  പഠിപ്പിക്കുന്നു .എന്ത്  കൊണ്ട്  ഞങ്ങൾക്ക്  ആ അറിവ്  പകർന്നു  തരുന്നില്ല ?അവരുടെ  വാക്കുകൾ കേട്ട്  ഗുരു  ഒന്ന്  ഞെട്ടിപ്പോയി . പക്ഷെ  ശാന്തമായി  പറഞ്ഞു —– ഞാൻ  നിങ്ങൾ  എല്ലാവരെയും  ഒരുപോലെയാണ്  കരുതുന്നത് . ഒരിക്കലും  പക്ഷപാതം  കാണിച്ചിട്ടില്ല .നിങ്ങളിൽ  ചിലർ  വേഗം പുരോഗമിച്ചിട്ടുണ്ടങ്കിൽ  അത്  എന്റെ  വാക്കുകളോടുള്ള  കൂടുതൽ  ശ്രദ്ധയാണ് .അതുപോലെ  പരിശ്രമിക്കുന്നതിൽ  നിന്ന്  ആരാണ്  നിങ്ങളെ  തടയുന്നതു?

പക്ഷെ  ആ  ശിഷ്യന്മാർക്ക്  വിശ്വാസം  വന്നില്ല .കുറച്ചു  ഒന്ന്  ആലോചിച്ചിട്ട്  ഗുരു  പറഞ്ഞു —–“ശരി  പരാതി  പറയുന്ന  നിങ്ങൾക്ക്  ഞാൻ  പ്രത്യേക  പരിഗണന  നൽകാം അതിനു  മുൻപ്  ഞാൻ  ഒരു  ചെറിയ  പരീക്ഷ  വെക്കും. അതിൽ  നിങ്ങൾ വിജയിക്കണം . നിങ്ങൾ  പതിവായി  പോകുന്ന  ഗ്രാമത്തിൽ  ചെന്ന്  ഒരു നല്ല  മനുഷ്യനെ  കൂട്ടികൊണ്ടു  വരണം .അതാണ്  പരീക്ഷ.” വളരെ  എളുപ്പമായ  പരീക്ഷ  എന്നോർത്ത്  പരാതിക്കാരായ ശിഷ്യന്മാർക്കു  സന്തോഷമായി .അതിന്റെ  ഗുണമോ  വളരെയധികം . അവരിൽ  നിന്ന്  ഒരാളെ  തിരഞ്ഞെടുത്തു  ഗ്രാമത്തിലേക്ക്  അയച്ചു.എങ്ങിനെ എങ്കിലും  ഒരു  നല്ല  മനുഷ്യനെ  കിട്ടും എന്ന ഉറപ്പോടെ  അയാൾ  വളരെ  ഉത്സാഹത്തോടെ യാത്രയായി.പക്ഷെ  നിർഭാഗ്യവശാൽ  അയാൾ  കാണുന്ന  ഓരോരുത്തരിലും  എന്തെങ്കിലും  കുറ്റമോ  കുറവോ  ഉണ്ടായിരുന്നു .കുറെ  നേരം  തിരഞ്ഞിട്ടു  നിഷ്ഫലമായി  നിരാശയോടെ  തന്റെ  കൂട്ടുകാരുടെയും  ഗുരുവിന്റേയും  അടുത്ത്  ചെന്ന്‌  നിരാശയോടെ  പറഞ്ഞു —-“ഓ  ഗുരോ  ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു  നല്ല  മനുഷ്യൻ  പോലും  ഇല്ല .എല്ലാവരും  ഒരു കുറ്റമോ തെറ്റോ  ചെയ്തുട്ടുണ്ട് . ഗ്രാമം  മുഴുവൻ  ചീത്ത  മനുഷ്യരാണ് .”

ഓ  അങ്ങെനെയാണോ? സങ്കടം  അഭിനയിച്ചു  കൊണ്ട്  ഗുരു  പറഞ്ഞു .ശരി  നിങ്ങൾക്ക്  ഇഷ്ടമില്ലാത്ത  ശിഷ്യരിൽ  നിന്ന്  ഒരാളെ  അയച്ചു  നോക്കാം .അദ്ദേഹം  ഈശ്വരഭക്തിയുള്ള  വിനീതരായ  ശിഷ്യന്മാരിൽ  ഒരാളെ  വിളിച്ചു  ചോദിച്ചു —“നിങ്ങൾക്ക്  മറ്റേ  ശിഷ്യൻ  പോയിവന്ന  ഗ്രാമത്തിൽ  ചെന്ന്  ഒരു  ചീത്ത മനുഷ്യനെ കൊണ്ട്  വരാൻ  പറ്റുമോ ?”

” താങ്ങളുടെ  അനുഗ്രഹത്താൽ  ശ്രമിച്ചു നോക്കാം .” ആ ശിഷ്യൻ  വിനയത്തോടെ  പറഞ്ഞു അവിടന്ന്  പോയി .പരാതിക്കാരായ  ശിഷ്യർ  നീരസത്തോടെ  പറഞ്ഞു “ഓ ഗുരോ  ഇപ്പോഴും  താങ്ങൾ അനുചിതമാണ്  കാണിക്കുന്നത് .ആ ശിഷ്യൻ  ഇഷ്ടംപോലെ  ചീത്തമനുഷ്യരെ  കൊണ്ട്  വരും. ആ ഗ്രാമം  മുഴുവൻ  ചീത്തമനുഷ്യരെ  കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

എന്തായാലും  ഗുരു  ക്ഷമയോടെ  കാത്തിരുന്നു . കുറച്ചു  സമയം  കഴിഞ്ഞു . ഈശ്വരഭക്തനായ  ആ  ശിഷ്യൻ  ഒന്നുമില്ലാതെ  തിരിച്ചു  വന്നു . ഗുരുവിനെ  വന്ദിച്ചു  കൊണ്ട്  പറഞ്ഞു —“-ഓ  ഗുരോ  തങ്ങളെ  നിരാശപ്പെടുത്തുന്നതിനു  ക്ഷമിക്കണം .ഞാൻ  ഗ്രാമം  മുഴുവൻ  തിരഞ്ഞു . പക്ഷെ  ഒരു  ചീത്ത  മനുഷ്യനെ  പോലും  കണ്ടില്ല.” പരാതിക്കാരായ  ശിഷ്യന്മാർ  ഉരുണ്ടു  കിടന്നു  ചിരിച്ചു .നല്ല  ചിന്തയുള്ള  ആ  ശിഷ്യൻ  തുടർന്ന്  പറഞ്ഞു —-“അവിടെ  ഓരോരുത്തരും  എന്തെങ്കിലും  നന്മ  ചെയ്തുട്ടുണ്ട് . നല്ല  കാര്യം  ചെയ്യാത്ത  ഒരു  മനുഷ്യനെ  പോലും  കണ്ടില്ല .എന്റെ  പരാജയത്തിന് ക്ഷമ  ചോദിക്കുന്നു.” എന്നും  പറഞ്ഞു  ഗുരുവിന്റെ  അനുമതി  വാങ്ങി  ആ  ശിഷ്യൻ  പോയി .

വളരെ  ആശ്ചര്യത്തോടെ  നോക്കി  നിൽക്കുന്ന  പരാതിക്കാരായ  ശിഷ്യരെ  നോക്കി  ഗുരു  പറഞ്ഞു. —–പ്രിയപ്പെട്ട  ശിഷ്യരെ  ഇതാണ്  വിവേകബുദ്ധി . നല്ലതും–ചീത്തയും , ശരിയും –തെറ്റും , വേണ്ടതും—-വേണ്ടാത്തതും  തമ്മിൽ  തിരിച്ചറിയാൻ  സാധിക്കണം .എല്ലാവരിലും  നല്ലത്  കാണുവാൻ  സാധിച്ചെങ്കിൽ  നിങ്ങളുടെ  അറിവ്  വികസിക്കുന്നു .നേരെമറിച്ചു  തിന്മയാണ്  കാണുന്നതെങ്കിൽ  അത്  വാടി  ഇല്ലാതാകുന്നു .

 ഗുണപാഠം ——-

ഈ  ലോകം  സന്തോഷവും  ദുഖവും നിറഞ്ഞതാണ് .നാം  എന്തിനെ  തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവോ  അതുപോലെ  ജീവിതമാകുന്നു. ശുഭചിന്തകൾ  വളർത്തിയെടുക്കുന്നവർ  പെട്ടെന്ന്  പുരോഗമിക്കുന്നു .നിഷേധാത്മക  ചിന്തയുള്ളവർ  പതുക്കെ  പുരോഗമിക്കുന്നു. ഒരു  ഗുരുവിന്  എല്ലാ  ശിഷ്യരും  ഒന്നുപോലെയാണ് .ഗുരുവിൽ  നിന്ന്‌  അകന്നു  പോകുന്നത്  ഒരു  ശിഷ്യന്റെ  തെറ്റാണ്.  ഗുരുവിനോട്  കൂടുതൽ  അടുപ്പമുള്ളവർ  വേഗം  പുരോഗമിക്കുന്നു.ഗുരുവിൽ  സർവസ്വവും  സമർപ്പിക്കുന്നത്  കൊണ്ട്  ജീവിതത്തിലെ  എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളെയും നേരിടുവാൻ  കഴിയും  എന്ന്  ഈ  കഥ  നമ്മെ  പഠിപ്പിക്കുന്നു .

 

തർജ്ജമ —–ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

Advertisements

ജോലിയിൽ നിന്ന്. വിരമിച്ച നാവിക കപ്പിത്താൻ The retired sea captain

 

മൂല്യം —–ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —–വിശ്വാസം , മനസ്സിൽ  വ്യക്തത, ഉത്തരവാദിത്വം

 

ഒരു  നാവിക  കപ്പിത്താൻ  ജോലിയിൽ  നിന്ന്  വിരമിച്ച  ശേഷം  ഒരു  വഞ്ചി വാടകക്കെടുത്ത്  പകലിൽ  യാത്ര  ചെയ്യുന്നവരെ  ഷെഡ്ലാൻഡ്  ദ്വീപിലേക്ക്‌  കൊണ്ട്  പോകുമായിരുന്നു .

അങ്ങിനത്തെ ഒരു  യാത്രയിൽ  വഞ്ചി  മുഴുവൻ  ചെറുപ്പക്കാരായിരുന്നു കാലാവസ്ഥ  നല്ലതും സമുദ്രം  ശാന്തവുമായിരുന്നു . വഞ്ചി  യാത്രയാകും  മുൻപ്  വയസ്സായ  കപ്പിത്താൻ  പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്  കണ്ടപ്പോൾ  ചെറുപ്പക്കാർ  ചിരിച്ചു . പക്ഷെ  അവർ  അധികം  ദൂരം  പോകുന്നതിനു  മുൻപേ പെട്ടെന്ന്  ഒരു  കൊടുംകാറ്റ്  വീശി. വഞ്ചി  ഇളകി  മറിയുവാൻ  തുടങ്ങി . പേടിച്ച  യാത്രക്കാർ  ഓടിവന്ന്  കപ്പിത്താനോട്  അവരുടെ  പ്രാർത്ഥനയിൽ  പങ്കു  കൊള്ളുവാൻ  പറഞ്ഞു . പക്ഷെ  അദ്ദേഹം  പറഞ്ഞു —” ഞാൻ  ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോൾ  മാത്രമേ  പ്രാർത്ഥിക്കുകയുള്ളു .വളരെ  കഠിനമായിരിക്കുമ്പോൾ  എന്റെ  വഞ്ചിയിലെ  കാര്യങ്ങൾ നോക്കും.

 ഗുണപാഠം ——

നമ്മൾ    സമാധാനമായിരിക്കുമ്പോൾ  ഭഗവാനെ  പ്രാർത്ഥിച്ചില്ലെങ്കിൽ  കഷ്ട്ടങ്ങൾ  വരുമ്പോൾ  അദ്ദേഹത്തെ  കാണില്ല .നാം  കൂടുതൽ  പരിഭ്രമിക്കും .സമാധാനമായിരിക്കുമ്പോൾ  ഭഗവാനെ  പ്രാത്ഥിക്കുകയാണെങ്കിൽ ജീവിതത്തിൽ  കഷ്ട്ടങ്ങൾ  വരുമ്പോൾ  അദ്ദേഹം  തീർച്ചയായും  നമ്മുടെ  കൂടെ  ഉണ്ടാവും .

തർജ്ജമ —–ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

ഒരു കള്ളന്റെ പരിവർത്തനം Transformation of a thief

മൂല്യം —— സത്യം ശരിയായ  പെരുമാറ്റം 
ഉപമൂല്യം —–സത്യസന്തത 
                    ഒരിക്കൽ  ഒരു  കള്ളൻ   മോക്ഷണത്തിനായി   നടക്കുകയായിരുന്നു . പക്ഷെ  അവന്  കാര്യമായി  ഒന്നും  കിട്ടിയില്ല .അവൻ  ഒരു  അമ്പലത്തിന്റെ  അകത്തു  പോയി . അവിടെ  പൂജാരി  മതപരമായ  ഒരു  പ്രഭാഷണം  നൽകുകയായിരുന്നു .കള്ളൻ  അവിടെ  കൂടിയിരുന്നവരിൽ  നിന്ന്  പണം  മോഷ്ടിക്കുവാൻ  തീരുമാനിച്ചു . അവിടെ  വ്യത്യസ്തമായ  ഒരു   അന്തരീക്ഷമായിരുന്നു . അവനും  കുറച്ചു  നേരം  പ്രഭാഷണം കേൾക്കുവാൻ  അവിടെയിരുന്നു .പൂജാരി  സത്യസന്തതയെ  കുറിച്ച്  പറയുകയായിരുന്നു .പരിപാടിക്ക്  ശേഷം  എല്ലാവരും  പോയി . പക്ഷെ  കള്ളൻ   അവിടെയിരുന്നു . അവൻ  എന്തെങ്കിലും   കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുമോ  എന്ന്  പൂജാരിക്ക്  സംശയം  തോന്നിയാലോ  എന്നോർത്തു  കള്ളൻ പറഞ്ഞു ——എനിക്ക്  ഇവിടെ  ഒരു  കാര്യവുമില്ല.  സത്യസന്ധതയെ  കുറിച്ചുള്ള   തങ്ങളുടെ  പ്രഭാഷണം   എന്നെ  വളരെ  ആകർഷിച്ചു .പക്ഷെ  ഒരു കള്ളന്  കള്ളം  പറയാതിരിക്കുവാൻ  സാധിക്കുമോ  എന്ന്  ആലോചിക്കുന്നു .
സത്യം  പറഞ്ഞു  കൊണ്ട്  തന്നെ  അയാൾക്ക്‌   കാര്യം  നടത്തുവാൻ  കഴിയും  എന്ന് പൂജാരി  പറഞ്ഞു .സത്യസന്ധതയുടെ  മേന്മ  കൊണ്ട്  അയാൾ  എവിടെയായാലും  എന്ത്  കളവു  ചെയ്താലും  വിജയിക്കുമെന്ന്   പൂജാരി  ഉറപ്പു  കൊടുത്തു .അന്ന്  മുതൽ  പൂജാരി  പറഞ്ഞപോലെ  സത്യമായ  വഴിയിലൂടെ  സ്വന്തം  ജീവിതം  നയിക്കുവാൻ  തീരുമാനിച്ചു .ഇനി  ജീവിതത്തിൽ  ഒരിക്കലും  കള്ളം  പറയില്ല  എന്ന്  പൂജാരിക്ക്  വാക്ക്  കൊടുത്തു  അവിടന്ന്  പുറത്തു  വന്നു .ആ  സമയത്തു  രാജാവ്  ഒരു  സാധാരണക്കാരനെ  പോലെ  മാറ്  വേഷത്തിൽ  രാജ്യത്തിലെ  സ്ഥിതിഗതികൾ  നിരീക്ഷിക്കാൻ   ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയായിരുന്നു . അദ്ദേഹം  കറങ്ങി നടക്കുന്ന  ആ കള്ളനെ   അവിചാരിതമായി കണ്ടു . അയാൾ  ആരാണെന്നു  ചോദിച്ചു. പൂജാരിക്ക്  ചെയ്തു  കൊടുത്ത  സത്യം  ഓർത്ത്  വിഷമമുണ്ടായിട്ടും  താൻ  ഒരു  കള്ളനാണ്  എന്നുള്ള  സത്യം  തുറന്നു  പറഞ്ഞു  ഞാനും  ഒരു  കള്ളനാണ്  ആ  മനുഷ്യനും   പറഞ്ഞു .രണ്ടു  പേരും  സന്തോഷത്തോടെ  കൈ  കുലിക്കി, കെട്ടി  പിടിച്ചു  മിത്രങ്ങളായി . നല്ല  വിലപിടിച്ച  സാധനങ്ങൾ  എവിടെയുണ്ടെന്ന്  തനിക്കറിയാം  എന്നും മോഷ്ട്ടിക്കാം  എന്നും  പുതിയ  കള്ളൻ  പറഞ്ഞു .അവൻ  ഒരു  രഹസ്യ വഴിയിലൂടെ  കള്ളനെ  കൊണ്ടുപോയി . രണ്ടു  പേരും  രാജകൊട്ടാരത്തിൽ  സുരക്ഷിതമായി  എത്തി .പുതിയ  കള്ളൻ  അയാളെ  രാജഭണ്ഡാരമുള്ള  സ്ഥലത്തേക്ക്  കൊണ്ട്  പോയി .അത് പൊട്ടിച്ചു  തുറക്കുവാൻ  പറഞ്ഞു . ഭണ്ഡാരം  പൊട്ടിച്ചു. തുറന്നപ്പോൾ  അതിൽ  5  വിലപിടിച്ച  വൈരക്കല്ലുകൾ  കണ്ടു . കള്ളന്റെ  കൂട്ടുകാരൻ  4  വൈരങ്ങൾ  മാത്രം എടുക്കാൻ   പറഞ്ഞു . ബാക്കിയുള്ള. ഒരു  കല്ല്   പൊട്ടിച്ചു  എടുക്കാൻ  പറ്റാത്ത  കാരണം  അവിടെ  തന്നെ  വെക്കാൻ  പറഞ്ഞു . ഓരോരുത്തരും  രണ്ടു  കല്ലുകൾ  വീതം  എടുത്തു  വിട  പറഞ്ഞു  പിരിഞ്ഞു .
പിറ്റേ  ദിവസം  രാജകൊട്ടാര  ഓഫീസ്  തുറന്നു . ഭണ്ഡാരം  പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നതു  കണ്ടു തുറന്നു  നോക്കിയപ്പോൾ  4  വൈരക്കല്ലുകൾ  കളവു  പോയിരിക്കുന്നതായി. ഖജാൻജി   കണ്ടു.  ഇത്  ശരിയായ  ഒരു  അവസരം  എന്ന്  കരുതി  അദ്ദേഹം  ബാക്കിയുള്ള  ഒരു  വൈരക്കല്ലു  സ്വന്തം  പോക്കറ്റിൽ  ഇട്ടു .രാജഭന്ധാരത്തിലുള്ള  5  വൈരക്കല്ലുകളും  കളവു  പോയിരിക്കുന്നതായി  രാജാവിനെ  അറിയിച്ചു . കള്ളനെ  കണ്ടുപിടിച്ചു  കൈതു  ചെയ്തു  കൊണ്ടുവരാൻ  രാജാവ്  ഉത്തരവിട്ടു . കള്ളനെ  കണ്ടുപിടിച്ചു  രാജാവിന്റെ മുൻപിൽ  ഹാജരാക്കി . രാജാവ്  കള്ളനെ തല  മുതൽ  കാൽ  വരെ  നിരീക്ഷിച്ച   ശേഷം  പറഞ്ഞു ——“അപ്പോൾ  നീയാണ്  കള്ളൻ. അല്ലെ ? നീ  എന്ത്  മോഷ്ടിച്ചു?”
കള്ളൻ  പറഞ്ഞു —–എനിക്ക്   അങ്ങയോടു  കളളം  പറയുവാൻ  സാധിക്കില്ല . ഞാനും  എന്റെ  കൂട്ടുകാരനും  ചേർന്ന്  രാജഭണ്ഡാരത്തിൽ  നിന്ന്  വൈരക്കലുകൾ  മോഷ്ടിച്ചു.
” നിങ്ങൾ  എത്ര  വൈരക്കല്ലുകൾ  മോഷ്ടിച്ചു?”—— രാജാവ്  ചോദിച്ചു .

4  എണ്ണം  എടുത്തു .ഓരോരുത്തരും  രണ്ടെണ്ണം  വീതം എടുത്തു .ബാക്കിയുള്ള  ഒരു  വൈരക്കല്ലു  പൊട്ടിച്ചു  വീതിക്കാൻ   സാധിക്കാത്തതു  കൊണ്ട്  ഭണ്ഡാരത്തിൽ  തന്നെ  വെച്ചു.
എത്ര  വൈരക്കല്ലുകളാണ്    കളവു  പോയത്  എന്ന്  രാജാവ്   ഖജാൻജിയോട്  ചോദിച്ചു .
5  എണ്ണം. എന്ന്  ഖജാൻജി  പറഞ്ഞു.
കാര്യം  മനസ്സിലാക്കിയ  രാജാവ്   ഉടൻ  തന്നെ  ഖജാൻജിയെ  ജോലിയിൽ  നിന്ന്  നീക്കം  ചെയ്തു   എപ്പോഴും   സത്യം  പറയുന്ന  കള്ളനെ   ഖജാൻജിയായി  നിയമനം  ചെയ്തു .
സത്യം   പറയുവാൻ   ശീലിച്ച   കള്ളന്  നല്ല  സമ്മാനം  കിട്ടി . താമസിയാതെ   അയാൾ  എല്ലാ ദുശീലങ്ങളും  വിട്ടു .ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെയും  ദൃഢവിശ്വാസത്തോടെയും  പരിശീലിയ്‌ക്കുന്ന  നല്ലശീലം  മറ്റുള്ള  എല്ലാ  ദുഃശീലങ്ങളെ   മാറ്റി   ഒരു  നല്ല  മനുഷ്യനാക്കി  തീർക്കും.

ഗുണപാഠം ——-
            ഒരാൾ  നമുക്ക്   ചെയ്യുന്ന  തിന്മകളെ  മറക്കാനും  പകരം  നന്മ  ചെയ്യുവാനും  ശീലിക്കണം .ഏതു  കാര്യവും   യഥാർത്ഥമായി  എടുക്കുകയാണെങ്കിൽ  നിഷേധചിന്തകൾ ഇല്ലാതാകും. നല്ലശീലങ്ങൾ  എപ്പോഴും. ദുഃശീലങ്ങളെ  ദൂരെ  അകറ്റും.

 

തർജ്ജമ —–ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

 

 

 

 

കാഴ്ചപ്പാട് Perspective

 

മൂല്യം ——ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം ——-ന്യായികരിക്കുന്നത്  ഒഴുവാക്കുക .

24  വയസ്സ്  പ്രായമുള്ള  ഒരു  കുട്ടി  തീവണ്ടിയുടെ  ജനലിലൂടെ  പുറത്തു  നോക്കി  ഉറക്കെ  പറഞ്ഞു .——-“അച്ഛാ  നോക്ക്  മരങ്ങളെല്ലാം  പുറകോട്ടു  പോകുന്നു .”

അച്ഛൻ  പുഞ്ചിരിച്ചു . അടുത്തിരിക്കുന്ന  ഒരു  ദംപതി  ഈ  24  വയസ്സുകാരന്റെ  കൊച്ചു കുട്ടികളെ  പോലെയുള്ള  പെരുമാറ്റം  കണ്ടു  സഹതപിച്ചു .

കുട്ടി  വീണ്ടും  ആശ്ചര്യത്തോടെ  ഉറക്കെ  പറഞ്ഞു .——” അച്ഛാ  നോക്ക്  മേഘങ്ങൾ  നമ്മുടെ  കൂടെ  ഓടുന്നു .”

ദമ്പദികൾക്കു  പിടിച്ചു  നില്ക്കാൻ  പറ്റിയില്ല . വയസ്സായ  ആ  മനുഷ്യനോട്  ചോദിച്ചു “എന്ത്  കൊണ്ട്  നിങ്ങൾ  കുട്ടിയെ  ഒരു  നല്ല  ഡോക്ടറെ  കാണിച്ചു കൂടാ?”

വയസ്സായ  ആ  മനുഷ്യൻ  പുഞ്ചിരിച്ചു  കൊണ്ടു  പറഞ്ഞു.——-“ഞാൻ  കൊണ്ട്  പോയി . ഇപ്പോൾ  ഞങ്ങൾ  ആശുപത്രിയിൽ  നിന്ന്  വരികയാണ് .എന്റെ  മകൻ  ജന്മനാൽ  അന്ധനായിരുന്നു . ഇന്നാണ്  അവന്  കാഴ്ച  തിരിച്ചു  കിട്ടിയത്.”

 ഗുണപാഠം ———

ഓരോ  മനുഷ്യനും  ഈ  ലോകത്ത്  ഒരു  കഥയുണ്ട് . അവരെ  ശരിക്കും  മനസ്സിലാക്കാതെ  നമ്മൾ  ന്യായികരിക്കുന്നത്  ശരിയല്ല .സത്യം  നമ്മളെ  ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തും .അവരെ  കുറിച്ച്    തെറ്റായി  ചിന്തിച്ചതിന്  ഖേദിക്കുകയും  ചെയ്‌യും .

 

തർജ്ജമ ——- ശാന്താ  ഹരിഹരൻ .

 

Guru and disciple crossing the river നദി കടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഗുരുവും ശിഷ്യനും.

മൂല്യം —-ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —-മനോനിയന്ത്രണം ,  അവബോധം .

ഒരിക്കൽ  ഒരു  പ്രായമായ ഗുരുവും  ശിഷ്യനും  ഹിമാലയത്തിലെ  മലകളുടെ  നടുവിൽ ഒരു  പാതയിലൂടെ  നടന്നു  അവരുടെ  ആശ്രമത്തിലേക്കു  മടങ്ങുകയായിരുന്നു വളരെ  ദുർഘടമായ  പാതയായിരിന്നു .പോകും  വഴിയിൽ  ഗംഗാനദിയുടെ  ശാന്തമായി  ഒഴുകുന്ന  ഒരു  ശാഖാ  നദി  കടക്കേണ്ടി  വന്നു .

ആ  നദി  തീരത്ത്  ഒരു  ചെറുപ്പക്കാരി  പെൺകുട്ടി  ഇരിക്കുന്നുണ്ടയിരിന്നു . അവളുടെ    ഗ്രാമം  നദിയുടെ  അക്കരയിലായിരുന്നു . നദി  കടക്കുവാൻ  പേടിയായതു  കൊണ്ട്  സഹായത്തിനായി  അവൾ. ഗുരുവിനെ  സമീപിച്ചു .

”  തീർച്ചയായും  സഹായിക്കാം ”  —ഗുരു  പറഞ്ഞു .

അവളെ  കൈകൾ  കൊണ്ട്  പൊക്കി. വളരെ  സൂക്ഷിച്ചു  നദി. കടത്തി. ആ  കുട്ടിയും. സമയത്തു  സഹായിച്ച  ഗുരുവിനു  നന്ദി  പറഞ്ഞു  വീട്ടിലേക്കു  പോയി . ചെറുപ്പക്കാര  ശിഷ്യന്  ഈ  കാര്യം  ഒട്ടും  ഇഷ്ടമായില്ല  എന്ന്  അയാളുടെ  മുഖ  ഭാവത്തിൽ  നിന്ന്  മനസ്സിലായി .

കുറെ  മണിക്കൂറുകൾ  കഠിന  യാത്രക്ക്  ശേഷം  അവർ  ആശ്രമത്തിൽ  എത്തി .ക്ഷീണിതനായിരുന്നെങ്കിലും  ശിഷ്യന്റെ  മുഖം  വളരെ  കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു .ഗുരു  കാര്യമെന്താണ്  എന്ന്  അന്വേഷിച്ചു .

—“ഗുരോ  നാം  പെണ്ണുങ്ങളെ  തൊടില്ല  എന്ന്  സത്യ  പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തതാണല്ലോ ? പക്ഷെ  താങ്ങൾ  ആ  പെൺകുട്ടിയെ  കൈകൾ  കൊണ്ട്  പൊക്കി  കൊണ്ട്  പോയി.ഞങ്ങളോട്  പെൺ  കുട്ടികളെ  കുറിച്ച്  ചിന്ദിക്കുവാൻ  പാടില്ല  എന്ന്  പറഞ്ഞിട്ട്  താങ്ങൾ  ആ  പെൺകുട്ടിയെ  തൊട്ടു .” —–ശിഷ്യൻ. പരാതിപ്പെട്ടു .

ഗുരു  പുഞ്ചിരിച്ചു  കൊണ്ട്  പറഞ്ഞു —–“ഞാൻ  ആ  പെൺകുട്ടിയെ  ചുമന്നു  കൊണ്ട്  പോയി  അക്കരയിൽ  വിട്ടു . പക്ഷെ  നീ  ഇപ്പോഴും  അവളെ  ചുമന്നു  കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് . ”

ഗുണപാഠം ——-

ഗുരു  പഠിപ്പിക്കുന്ന. ഏതു  പാഠത്തിലും  അടിങ്ങിയിരിക്കുന്ന  സന്ദേശം  പഠിക്കണം. അല്ലാതെ  നമ്മുടെ  മനസ്സ്  അതിനെ  കുറിച്ച്  ചിന്തിക്കുകയോ, വിവാധിക്കുകയോ, കുഴങ്ങുകയോ ,തെറ്റുധരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത് .

 

 

തർജ്ജമ—–ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

കൃഷ്ണനും , ബലരാമനും ഒരു കാട്ടു മൃഗവും Krishna, Balarama and a forest monster

 

മൂല്യം —-ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —–ധൈര്യം , ആത്മ  വിശ്വാസം .

ഒരു  പൗർണമി ദിവസം  കൃഷ്ണനും  ബലരാമനും  ഒരു  കാട്ടിലൂടെ  നടക്കുകയായിരുന്നു. സമയം  വളരെ  വൈകിയത്  കൊണ്ട്  കാട്ടിൽ തന്നെ  വിശ്രമിക്കുവാൻ  തീരുമാനിച്ചു .അത്  ഒരു  ഭയാനകമായ  കാടായിരുന്നു .

കൃഷ്ണൻ  പറഞ്ഞു —-“ബാലരാമാ പാതി  രാത്രി  വരെ  നീ  കാവലിരിക്കു  ഞാൻ ഉറങ്ങാം . പിന്നെ  ഞാൻ  കാവലിരിക്കാം  നീ  ഉറങ്ങു .”

ചില  മണിക്കൂറുകൾ  കഴിഞ്ഞു . കൃഷ്ണൻ  നല്ല  ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു .ഒരു  ഭയാനകമായ  ശബ്ദം  കേട്ട്  ബലരാമൻ  ശബ്ദം  കേട്ട  ദിശയിൽ  കുറച്ചു  നടന്നു  അപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ  ഒരു  മൃഗം  അദ്ദേഹത്തെ  നോക്കി  അലറി  കൊണ്ട് വരുന്നത്  കണ്ടു.ആ  മൃഗം  പിന്നെയും  അലറി. ബലരാമൻ  പേടിച്ചു  വിറക്കുവാൻ  തുടങ്ങി .അദ്ദേഹം  പേടിക്കുംതോറും  ആ മൃഗം  വലിയ  രൂപം  കൊണ്ട്  അടുത്തേക്ക്  വന്നു .ആ. മൃഗത്തിന്റെ  വലിയ  രൂപവും  ശബ്ദവും കാരണം  ബലരാമൻ  “കൃഷ്ണാ –കൃഷ്ണാ ”  എന്ന്  അലറി  കൊണ്ട്  ബോധം  കെട്ടു  താഴെ  വീണു .

ശബ്ദം  കേട്ട  കൃഷ്ണൻ  ഉണർന്നു . ബലരാമൻ  താഴെ  കിടക്കുന്നതു  കണ്ടു . അദ്ദേഹം  ഉറങ്ങുകയാണ്  എന്ന്  വിചാരിച്ചു . ഇനി  കാവൽ  കാക്കേണ്ടത്  ഞാനാണ്  എന്ന്  ഓർത്ത്  അങ്ങോട്ടും  ഇങ്ങോട്ടും  നടക്കുവാൻ  തുടങ്ങി .ആ  വന്യമൃഗം അടുത്തു  നിൽക്കുന്നത്  അപ്പോഴാണ്  അദ്ദേഹം  ശ്രദ്ധിച്ചത് . ആ മൃഗം  പിന്നെയും  അലറി . “നിനക്ക്  എന്ത്  വേണം ?കൃഷ്ണൻ. പേടി കൂടാതെ  ചോദിച്ചു .മൃഗത്തിന്റെ  ആകൃതി  പകുതിയായി  ചുരുങ്ങി . “നീ  ഇവിടെ  എന്ത്  ചെയ്യുന്നു ?” കൃഷ്ണൻ  ചോദിച്ചു. ആ മൃഗം പിന്നെയും  ചുരുങ്ങി. ഒരു  മറുപടിയും  കിട്ടാതെ  കൃഷ്ണൻ  പിന്നെയും  പിന്നെയും ചോദ്യങ്ങൾ  ചോദിച്ചു  ഓരോ  പ്രാവശ്യം  ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോളും  ആ  മൃഗം  ചുരുങ്ങി  ചുരുങ്ങി. കൊണ്ട്  വന്നു. ഒടുവിൽ  രണ്ടു  ഇഞ്ചു  പൊക്കമുള്ള  ഭംഗിയുള്ള ഒരു  മൃഗമായി  മാറി .കൃഷ്ണൻ  അതിനെ  എടുത്തു  തന്റെ  പോക്കറ്റിൽ  വെച്ച് . രാത്രി  കഴിഞ്ഞു . രാവിലെ  ബലരാമൻ  ഉണർന്നു .

കൃഷ്ണനെ  കണ്ട  ഉടൻ  ബലരാമൻ  വളരെ  സന്തോഷിച്ചു. കൃഷ്ണാ  ഇന്നലെ  നീ  ഉറങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ  ഒരു വലിയ  മൃഗം നമ്മളെ  കൊല്ലുവാൻ  വന്നു. നമ്മൾ  എങ്ങിനെ  ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു ? ഒന്നും  മനസ്സിലാകുന്നില്ല . ഒടുവിൽ  ഞാൻ  മയങ്ങി  വീണതാണ്  ഓർക്കുന്നത് .രാത്രി  നടന്നതെല്ലാം  ഓർക്കുവാൻ  ബലരാമൻ  ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു .

കൃഷ്ണൻ  പോക്കറ്റിൽ  നിന്ന്  ആ  മൃഗത്തെ പുറത്തെടുത്തു ചോദിച്ചു —-” ഇതാണോ  ആ മൃഗം ?”

അതെ. “പക്ഷെ  എങ്ങിനെയാണ്  അത്  ചുരുങ്ങിയത്?”   ബലരാമൻ ചോദിച്ചു.

“ഓരോ  പ്രാവശ്യം  ഞാൻ  ചോദ്യം  ചോദിക്കുമ്പോളും  മൃഗം ചുരുങ്ങി . ഒടുവിൽ  ഇങ്ങനെയായി.” — കൃഷ്ണൻ  പറഞ്ഞു .

” കൃഷ്ണാ  ഇന്നലെ  ഓരോ  പ്രാവശ്യം പേടിക്കുമ്പോഴും  ആ  മൃഗം വലുതായി  വളർന്നു ” —-ബലരാമൻ  പറഞ്ഞു .

ഒടുവിൽ  കൃഷ്ണൻ  പറഞ്ഞു —“-നാം  ഓരോ  പ്രാവശ്യം  പേടിക്കുമ്പോഴും  പേടി  വലുതാകുന്നു . പക്ഷെ  ചോദ്യം  ചോദിക്കുകയും  നേരിടുകയും  ചെയ്യുമ്പോൾ  പേടി ചെറുതായി  പോകുന്നു.”

ഗുണപാഠം—

പ്രശ്നങ്ങളെ  കണ്ടു  പേടിക്കുകയും  നേരിടുവാനുള്ള  ധൈര്യം  ഇല്ല്ലാതാകുമ്പോളും  അവ  വലുതായി  തോന്നും.പക്ഷെ  ധൈര്യമായി  നേരുടുകയാണെങ്കിൽ  ഏതു  പ്രശ്നത്തിനും  ഒരു  പരിഹാരം  കാണും .പേടികൂടാതെ  പ്രശ്നങ്ങളെ  നേരിടുകയും പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്താലേ  ജീവിതത്തിൽ  പുരോഗമിക്കാൻ  സാധിക്കുകയുള്ളു .

 

ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

ഒരു തപസ്‌വിയുടെ തീരുമാനം A tapasvis determination

 

മൂല്യം ——- ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —–വിശ്വാസം , ഉറച്ച  തീരുമാനം

പല  ആളുകളും  ഭഗവാനെ  സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി  തപസ്സു  ചെയ്യുക  പതിവാണ് . ഒരിക്കൽ  ഒരു  തപസ്‌വി  ഭഗവാനെ  സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി  ഒരു പുളിമര  ചുവട്ടിലിരുന്നു  തപസ്സു  ചെയ്യുവാൻ  തുടങ്ങി . തപസ്സു  ചെയ്തു  ഭഗവാൻ  സന്തോഷിച്ചാൽ  ദർശനം  നൽകും  എന്ന്  വിശ്വസിച്ചു . ദിവസവും  പുളിമരത്തെ  പ്രദിക്ഷണം  വെച്ച്  അതിന്റെ  ഇലകൾ ഭക്ഷിക്കുമായിരുന്നു .

ഒരു  ദിവസം  നാരദർ  ഭഗവാനെ  കാണുവാനായി  പോകുംവഴി  തപസ്വിയെ  കണ്ടു  അവിടെ  വന്നു  എന്ത്  ചെയ്യുകയാണ്  എന്ന്  അന്വേഷിച്ചു . നാരദരെ  കണ്ട ഉടൻ  തപസ്വി  നമസ്കരിച്ചു  —-“ഭഗവൽ  ദർശനം  കിട്ടുവാനായി  തപസ്സു  ചെയ്യുകയാണ്”. കുറെ  കൊല്ലങ്ങളായി  ഞാൻ  ഈ  പുളി  മരച്ചുവട്ടിൽ  തപസ്സു  ചെയ്യുന്നു .താങ്ങൾ ഭഗവാനെ  കാണുമ്പൊൾ  എനിക്ക്  ദർശനം  തരുവാനായി  ഒന്ന്  അപേക്ഷിക്കണം .”

തപസ്വിയുടെ  സന്ദേശം  ഭഗവാനെ  അറിയിക്കുവാൻ  നാരദർ  തീരുമാനിച്ചു . നാരദരെ കണ്ട  ഉടൻ  ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു —” നാരദരെ  ഭൂമിയിൽ  എന്തൊക്കെയാണ്  വിശേഷങ്ങൾ ?”

തപസ്വിയെ  കണ്ട  കാര്യം  ഓർത്ത്  നാരദർ  പറഞ്ഞു ——“ഒരു  തപസ്വി  അങ്ങയുടെ  ദർശനം  കിട്ടുവാനായി  ഒരു  പുളിമര  ചുവട്ടിൽ  കുറെ  കൊല്ലങ്ങളായി  തപസ്സു  ചെയ്യുകയാണ് . എപ്പോഴാണ്  അങ്ങ്  ദർശനം  നൽകുക ? ”

ഭഗവൻ  പറഞ്ഞു —-“എന്റെ  ദർശനത്തിനായി  അവൻ  ഇനിയും  കുറെ  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്‌യണം . ആ  പുളിമരത്തിൽ  ഇനിയും  ഇലകൾ  ബാക്കിയുണ്ട് .”

ഇത്  കേട്ട  ഉടൻ  നാരദർ തളർന്നു  പോയി . കാലുകൾ  വിറക്കുവാൻ  തുടങ്ങി . ഒരടിപോലും  മുന്നോട്ടു  പോകുവാൻ  കഴിഞ്ഞില്ല .  ആകാംക്ഷയോടെ  കാത്തിരിക്കുന്ന  ആ  തപസ്വിയോട്  ചെന്ന്  എങ്ങിനെ  ഈ  കാര്യം  പറയും. അയാൾ  തോറ്റു  പോകും . തപസ്സു  ചെയ്യുവാനുള്ള  ഉത്സാഹം  നഷ്ട്ടപെട്ടുപോകും  എന്നെല്ലാം  നാരദർ  ചിന്തിച്ചു  കൊണ്ട്    ആകാശ  മാർഗ്ഗേ  സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു . തപസ്വി  നാരദരെ  കണ്ടു  വിളിച്ചു  വിളികേട്ട്  നാരദർ  തപസ്വിയുടെ  അടുക്കൽ  പോയി .നാരദർ  ഭഗവാനെ  കണ്ടു  വരുകയാണ്. എന്നറിഞ്ഞ  തപസ്വി  ചോദിച്ചു —” എനിക്ക്  ഭഗവാന്റെ  സന്ദേശം  എന്താണ് ?”

നാരദർ  പറഞ്ഞു —–“എനിക്ക്  പറയുവാൻ  സാധിക്കില്ല . അത്  കേട്ടാൽ  നിങ്ങൾ  തപസ്സു  തന്നെ  വേണ്ടെന്നു  ഓർക്കും.”

തപസ്വി. പറഞ്ഞു —-” സാരമില്ല . ഭഗവൻ  എന്ത്  പറഞ്ഞെന്നു  പറഞ്ഞാലും. ഞാൻ  ധൈര്യം കൈവിടില്ല .അദ്ദേഹം  പറഞ്ഞ  ദൈവിക  വാക്കുകൾ  കേൾക്കുവാൻ  ഒരവസരം  നൽകിയാലും . ഭഗവൻ  ശരിക്കും  എന്ത്  പറഞ്ഞു  എന്ന്  കേൾക്കട്ടെ.”

നാരദർക്ക്. ഇനിയും  സംശയം  തീർന്നില്ല .” ഞാൻ  അത്  പറയണോ? അത്  കേട്ട  ഉടൻ  തപസ്വിക്ക്  ഭഗവാനിൽ  ഉള്ള  വിശ്വാസം  ഇല്ലാതാകുമോ ? ഞാൻ ഒരിക്കലും  അത്  ചെയ്യരുത്.”

“ദയവായി പറയണം .”പിന്നെയും  തപസ്വി  ചോദിച്ചു .

അപ്പോൾ  നാരദർ  പറഞ്ഞു —-” നിങ്ങൾ  ഇനിയും  പല  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്‌യണം  എന്ന്  ഭഗവാൻ  പറഞ്ഞു. ഈ  പുളിമരത്തിൽ  എത്ര  ഇലകൾ  ബാക്കിയുണ്ടോ  അത്രയും കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്താലേ  ഭഗവാൻ  ദർശനം  തരുകയുള്ളു .”

ഇത്‌  കേട്ട  ഉടൻ  തപസ്വി  സന്തോഷം  കൊണ്ട്  പാട്ടു  പാടാനും  നൃത്തം  ചെയ്യുവാനും  തുടങ്ങി .”ഭഗവാൻ  എനിക്ക്  ദർശനം  തരാം  എന്ന്  സന്ദേശം  അയച്ചട്ടുണ്ട് എനിക്ക്  ദർശനം  തരും  എന്ന്  വാക്ക്  തന്നൂട്ടുണ്ട് .ഈ  കൊല്ലങ്ങൾ  വേഗം  പോകും .

തപസ്വിയുടെ  സ്നേഹവും , ധൈര്യവും  കണ്ട്  ഭഗവാൻ  ഉടൻ  പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . തപസ്വിയുടെ  സന്തോഷത്തിനു  അതിരില്ലായിരുന്നു .അദ്ദേഹം  ഭഗവാന്റെ  പാദങ്ങളിൽ  വീണു .നാരദർക്ക്  ആകെ  കുഴപ്പമായി .അദ്ദേഹം  ഭഗവാനോട്  ചോദിച്ചു —-” ഭഗവാനെ  അങ്ങ്  എങ്ങിനെ  ഇവിടെ?  കുറെ  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്താലെ  ദർശനം  നൽകുകയുള്ളൂ  എന്ന്  അങ്ങ്  പറഞ്ഞതല്ലെ ?”

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു ——” തപസ്വിയുടെ  ധൈര്യവും  ഉറച്ച  വിശ്വാസവും  നോക്ക് . ഭഗവൽ  ദർശനത്തിനായി  ഇനിയും  കുറെ  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്‌യണം  എന്ന്  അറിഞ്ഞിട്ടും  വിശ്വാസം  ഒട്ടും  കൈ  വിട്ടില്ല . അങ്ങിനത്തെ  ഭക്തന്  ഞാൻ  തീർച്ചയായും  ദർശനം  നൽകണം .”

 

  ഗുണപാഠം——

 

തപസ്വി  വിശ്വാസം  കൈ  വിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ  അദ്ദേഹത്തിന്  ഭഗവൽ  ദർശനം  കിട്ടുമായിരുന്നവോ ? ഇല്ല . ഉറച്ച  വിശ്വാസം  കാരണം  അദ്ദേഹത്തിന്  ഭഗവാന്റെ  ദർശനം  കിട്ടി . ഉറച്ച വിശ്വാസം, ധൈര്യം , കഠിനപരിശ്രമം  എല്ലാം  ഉണ്ടെങ്കിൽ  മാത്രമേ  നമക്ക്  ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു  എത്തുവാൻ  സാധിക്കുകയുള്ളു .

 

 

 

ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .