Archives

Bundle  of  sticks- ഒരു കെട്ട് വടികൾ

മൂല്യം —–ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം ——ഒത്തൊരുമ
ഒരു  അച്ഛന്റ്റെ  മക്കൾ  എപ്പോഴും. തമ്മിൽ  വഴക്കിടുമായിരുന്നു .അദ്ദേഹം  പറയുന്നത്  ഒന്നും  ഗുണം  ചെയ്തില്ല . അവരുടെ  ഈ  വഴക്കു  വലിയ  ദുരന്തത്തിലേക്കു  നയിക്കും  എന്ന്  ബോധ്യപ്പെടുത്തുവാൻ  വേണ്ടി  അദ്ദേഹം  ഒരു  ഉപായം  കണ്ടെത്തി .

ഒരു  ദിവസം  വഴക്കു  മൂത്തു  അടിത്തടിയിലായപ്പോൾ  അച്ഛൻ  ഒരു  മകനോട്  ഒരു  കെട്ടു  വടികൾ  കൊണ്ട്  വരാൻ  പറഞ്ഞു .അത്  ഓരോ  മകനോടും  കൊടുത്ത്  ഒടിക്കുവാൻ  പറഞ്ഞു . എല്ലാവരും  പരമാവധി  ശ്രമിച്ചു .  പക്ഷെ  ആർക്കും  ഒടിക്കുവാൻ  സാധിച്ചില്ല .

അച്ഛൻ  കെട്ടൂരി  ഓരോ  വടിയായി  എടുത്തു  മക്കളുടെ  കൈയിൽ  കൊടുത്ത്  ഒടിക്കുവാൻ  പറഞ്ഞു .അവർ  എളുപ്പം  ഒടിച്ചു.
എന്റ്റെ  മക്കളെ!—– അച്ഛൻ  പറഞ്ഞു  ——നിങ്ങൾ  കണ്ടില്ലെ.? ഒരുമിച്ചിരുന്ന്  തമ്മിൽ  സ്നേഹിക്കുകയും  സഹായിക്കുകയും  ചെയ്താൽ. നിങ്ങളുടെ  ശത്രുക്കൾക്ക്  നിങ്ങളെ. ഉപദ്രവിക്കാൻ  പറ്റില്ല .  അതിനു  പകരം  തമ്മിൽ  വഴക്കിട്ടു  വേർപ്പെട്ടിരുന്നാൽ  ഈ  കെട്ടിലുള്ള  ഒരു  വടിയെക്കാളും  ശക്തി  കുറഞ്ഞവരായിരിക്കും .
ഗുണപാഠം;—–
ഒരുമായാണ്  ശക്തി . ഒരു  കൂട്ടായ്മ  ഉണ്ടെങ്കിൽ  ഒറ്റക്കുള്ളതിനേക്കാൾ  കൂടുതൽ  കാര്യം  നേടിയെടുക്കാം. ഒരു  പഴഞ്ചോല്ല്  ഉണ്ട് . ” ഒരുമയുണ്ടെങ്കിൽ  ഉലക്ക  മേലും  കിടക്കാം.”

Shanta Hariharan

http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

The Old Man and his God- ഒരു വൃദ്ധനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവവും

 

മൂല്യം —-സത്യം

ഉപമൂല്യം ——സത്യസന്ധത , സംതൃപ്തി


കുറച്ചു കൊല്ലങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഞാൻ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തഞ്ചാവൂർ ജില്ലയിൽ യാത്രചെയ്യുകയായിരുന്നു .ഇരുട്ടി തുടങ്ങി . പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ മാന്ദ്യം കാരണം നല്ല ഉഗ്രമായ മഴപെയ്യുകയായിരുന്നു . റോഡുകൾ മുഴുവൻ മഴവെള്ളം കവിഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു . എന്റെഡ്രൈവർ ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ അടുത്ത് വണ്ടി നിറുത്തി .ഈ മഴയത്ത് ഇനി മുന്നോട്ടുപോകുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും തങ്ങാൻ. ഒരു സ്ഥലം നോക്കുന്നതാണ്കാറിൽ ഇരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം എന്ന് ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു .

ഒരു അപരിചിതമായ സ്ഥലത്ത് പെട്ട് പോയതോർത്ത് ഞാൻ വിഷമിച്ചു . എന്നാലുംകുടയുമെടുത്തു ആ ഭയങ്കര മഴയിൽ മുന്നോട്ടു നടന്നു .പേര് ഓർമ്മ വരാത്ത ആ കൊച്ചുഗ്രാമത്തിലേക്ക് നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി . അവിടെ വൈദ്യുതി ഇല്ലായിരുന്നു മഴയിൽ ഇരുട്ടത്ത്നടക്കുന്നത് ഒരു വലിയ പരീക്ഷണമായിരുന്നു .കുറെ അകലെ ഒരു അമ്പലം പോലെ കണ്ടു . അവിടെ ചെന്ന് തങ്ങുന്നതാണ് നല്ലത് എന്ന് തോന്നി .നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി . പകുതി ദൂരംപോകുമ്പോഴേക്കും നല്ല കാറ്റും മഴയും കാരണം എന്റെ കുട പറന്നു പോയി . മഴയിൽ നനഞ്ഞുകുളിച്ചു ഒരു വിധം അമ്പലത്തിൽ എത്തി..അകത്തു നിന്ന് ഒരു വയസ്സായ മനുഷ്യൻഅകത്തേക്ക് വിളിച്ചു . ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഉത്കണ്ഡ ഉണ്ടായിരുന്നു . കുറെ യാത്രകൾചെയ്തുട്ടള്ള കാരണം ഭാഷകൾ വേറെയാണെങ്കിലും ശബ്ദത്തിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾതിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുമായിരുന്നു.

ഞാൻ ഇരുട്ടിനെ ഭേദിച്ച് കൊണ്ട് അകത്തു കയറിയപ്പോൾ 80 വയസ്സ് പ്രായമുള്ള ഒരു വൃദ്ധനുംഅതെ പോലെ പ്രായമുള്ള പരമ്പരാഗത 9 മുഴം പരുത്തി സാരി ഉടുത്ത ഒരു സ്ത്രീയുംനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ആ വയസ്സനോട് എന്തോ പറഞ്ഞ ശേഷം ഒരു പഴയവൃത്തിയുള്ള ടവലുമായി എന്റെ അടുത്തു വന്നു .എന്റെ തലയും മുഖവും തുടച്ചുനോക്കിയപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ അന്ധനാണെന്നു അറിഞ്ഞു . അവരുടെ ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്ന്അവർ വളരെ പാവപ്പെട്ടവരാണെന്നു മനസ്സിലായി.

ആ ശിവാലയം വളരെ എളിമയും സൗകര്യങ്ങൾ കുറഞ്ഞതുമായിരുന്നു .ശിവലിംഗത്തിൽ ഒരുവില്വപത്രം അല്ലാതെ വേറെയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . ഒരേയൊരു വിളക്കിൽ നിന്ന് മിന്നുന്നവെളിച്ചം കണ്ടു . എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അസാധാരണ ശാന്തി കിട്ടി . ദൈവത്തിനോട് ഇതിനുമുൻപ് തോന്നാത്ത ഒരു അടുപ്പം തോന്നി .

എനിക്കറിയുന്ന തമിഴിൽ അദ്ദേഹത്തിനോട് ദീപാരാധന നടത്തുവാൻ പറഞ്ഞു . വളരെസ്നേഹത്തോടെയും ശ്രദ്ധയോടെയും അദ്ദേഹം ചെയ്തു. ഞാൻ ഒരു 100 രൂപ നോട്ടു തട്ടിലിട്ടു.അദ്ദേഹം അത് കൈകൊണ്ടു തൊട്ടില്ല അസ്വസ്ഥയോടെ കൈ പിൻവലിച്ചു .”അമ്മാ ആ നോട്ടുഞങ്ങൾക്ക് പതിവായി കിട്ടുന്ന 10 രൂപ നോട്ടല്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം നിങ്ങൾ ആരായാലുംനിങ്ങളുടെ ഭക്തിയാണ് പ്രധാനം .ഒരു ഭക്തൻ ആവശ്യമുള്ള പണമെ കൊടുക്കാവൂ എന്ന്ഞങ്ങളുടെ പുർവികന്മാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് . എന്നെ സംബന്ധിച്ചെടത്തോളം നിങ്ങളും ഇവിടെവരുന്ന മറ്റുള്ളവരെ. പോലെ ഒരു ഭക്തനാണ് .ദയവായി ഈ പണം തിരിച്ചെടുത്തലും .”

ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി വയസ്സന്റെ ഭാര്യയെ നോക്കി പല വീടുകളിൽ ഭാര്യമാരെ പോലെ അവർപണം വാങ്ങുവാൻ നിർബന്ധിക്കുമോ എന്ന് ആലോചിച്ചു . പക്ഷെ അവർ ഭർത്താവിന്റെവാക്കിനോട് യോചിച്ചു മിണ്ടാതെയിരുന്നു .പുറത്തെ കാറ്റും മഴയും വക വെക്കാതെ ഞാൻഅവിടെയിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ചും അവരെ നോക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോഎന്നൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു .

ഒടുവിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു ——-നിങ്ങൾ രണ്ടു പേർക്കും വയസ്സായി. നോക്കാൻ ആരുമില്ല . ഈവയസ്സുകാലത്ത് പലചരക്കിനേക്കാൾ കൂടുതൽ മരുന്നുകളാണ് വേണ്ടത്. .നിങ്ങൾ പട്ടണത്തിൽനിന്ന് വളരെ അകലെയാണ്. ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ ? ആ സമയത്തു ഞങ്ങൾവയസ്സായവർക്കുള്ള ഒരു പെൻഷൻ വ്യവസ്ഥ തുടങ്ങിയിരുന്നു ഇവരുടെ പഴയ വസ്ത്രങ്ങളുംജീവിതവുമൊക്കെ കണ്ടു ഇവർ പെൻഷന് അർഹരാണ് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി .

അപ്പോൾ വയസ്സായ ഭാര്യ പറഞ്ഞു—–“. പറയു കുട്ടി ”

ഞാൻ പറഞ്ഞു—-നിങ്ങൾക്ക് കുറച്ചു പണം അയച്ചു തരാം .അത് ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയബാങ്കിലോ അല്ലെങ്കിൽ തപാലാഫീസിലോ നിക്ഷേപിച്ചു വെക്കു. അതിൽ വരുന്ന

പലിശ മാസ ചിലവിനു എടുക്കാം . എന്തെങ്കിലും ചികിത്സക്ക് വേണ്ടി വന്നാൽ മുതൽഉപയോഗിക്കാം .

എന്റെ വർത്തമാനം കേട്ട് വയസ്സായ മനുഷ്യന്റെ മുഖം വിളക്കിനേക്കാൾ പ്രകാശിച്ചു . അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു —-നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെക്കാൾ ചെറുപ്പമാണ് . എന്നാലും വിഡ്ഢിയാണ്. ഈവയസ്സുകാലത്ത് എന്തിനാണ് പണം? ഭഗവാൻ ശിവൻ വൈദ്യനാഥൻ എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്ആ വലിയ വൈദ്യൻ ഉള്ളപ്പോൾ എന്തിനു പേടി ? ഈ ഗ്രാമത്തിലുള്ളവർ ഇവിടെ വരുന്നു. ഞാൻ അവർക്കു വേണ്ടി പൂജ നടത്തുന്നു .അവർ ഞങ്ങൾക്ക് അരി തരുന്നു . ഞങ്ങളിൽആർക്കെങ്കിലും അസുഖം വന്നാൽ ഇവടത്തെ. ഡോക്ടർ മരുന്ന് തരുന്നു.ഞങ്ങളുടെആവശ്യങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്. എന്തിനു ഒരു അപരിചിതയിൽ നിന്ന് പണം സ്വീകരിക്കണം ? നിങ്ങൾ പറയുന്നപോലെ പണം ബാങ്കിൽ നിക്ഷേപിച്ചു വെച്ചാലും അതറിഞ്ഞു ആരെങ്കിലുംഞങ്ങളെ ഭീഷണപ്പെടുത്തുവാൻ വരും.വെറുതെ വേണ്ടാത്ത കഷ്ട്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കണം.നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുവാൻ സന്മനസ്സുള്ള ഒരു നല്ല ആളാണ് .വളരെ സന്തോഷം.ഞങ്ങൾ ഇപ്പോഴുള്ള ജീവിതത്തിൽ വളരെ തൃപ്തരാണ് . ഇനി ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും വേണ്ട.ക്ഷമിക്കണം .”

 

ഗുണപാഠം —-

ജീവിതത്തിൽ ഉറച്ച ദൈവ വിശ്വാസവും സംതൃപ്തിയും സന്തോഷം തരുന്നു . നമ്മുടെആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അതിരില്ല . കൂടുതൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ നടക്കാതെ വന്നാൽ സങ്കടം .ആഗ്രഹങ്ങൾകുറിച്ചും ഉള്ളതിൽ തൃപ്തിയും ഉള്ളവർ സദാ സന്തോഷമുള്ളവരായിരിക്കും

Shanta Hariharan

http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

Gandhiji’s  story  on  honesty-ഗാന്ധിജിയുടെ  സത്യ സന്ധതയുടെ കഥ

മൂല്യം—–സത്യം
ഉപമൂല്യം—-‘സത്യ  സന്തത, സത്യത്തിനു ഉപരി  ഒരു  ദൈവമില്ല


മോഹൻ  വളരെ  നാണംകുണിങ്ങിയായ ഒരു  കുട്ടിയായിരുന്നു.  സ്കൂൾ  മണിയടിച്ചതുംവേഗം പുസ്തകങ്ങൾ  എല്ലാം എടുത്തു  വീട്ടിലേക്കു  മടങ്ങി. മറ്റു  കുട്ടികൾ  വർത്തമാനം  പറയുവാനും  കളിക്കാനും  എന്തെങ്കിലും  തിന്നാനും നിൽക്കുമ്പോൾ  മോഹൻ  എപ്പോഴുംവേഗം  വീട്ടിലേക്കു  മടങ്ങും.കുട്ടികൾ  അയാളെ  നിറുത്തി  കളിയാക്കും  എന്ന  പേടിയായിരുന്നു.
ഒരു  ദിവസം  വിദ്യാഭ്യാസ  ഇൻസ്‌പെക്ടർ  മി.ഗിൽസ്  മോഹൻറ്റെ
സ്കൂളിൽ  വന്നു. അദ്ദേഹം  5  ഇംഗ്ലീഷ്  വാക്കുകൾ  കുട്ടികളോട്  എഴുതുവാൻ  പറഞ്ഞു.മോഹൻ 4  വാക്കുകൾ  ശരിക്കും എഴുതി. “കെറ്റിൽ ” എന്ന  അഞ്ചാമത്തെ വാക്ക് കിട്ടിയില്ല. മോഹൻറ്റെ  സംശയം  കണ്ട്‌  അധ്യാപകൻ  അടുത്ത  കുട്ടിയുടെ  സ്ലേറ്റിൽ  നിന്ന്  കോപ്പി  അടിക്കുവാനായി  ഇൻസ്‌പെക്ടറുടെ പുറകിൽ നിന്ന്  ആംഗ്യം  കാണിച്ചു. പക്ഷെ  മോഹൻ  അധ്യാപകൻറ്റെ  ആംഗ്യം  വക  വെച്ചില്ല.  മറ്റു  കുട്ടികൾ  5 വാക്കുകളും ശരിക്കു  എഴുതി.  പക്ഷെ  മോഹൻ  4 എണ്ണം  മാത്രം  എഴുതി.
ഇൻസ്‌പെക്ടർ  പോയ  ശേഷം  അധ്യാപകൻ  —–” നിന്നോട്  അടുത്ത  കുട്ടിയുടെ  നോക്കി  എഴുതുവാൻ  പറഞ്ഞു. നിനക്ക്  അതുപോലും  ചെയ്യുവാൻ  പറ്റില്ല .” എന്ന്  വഴക്കു  പറഞ്ഞു. എല്ലാ  കുട്ടികളും  ചിരിച്ചു.
അന്ന്  വൈകുന്നേരം  വീട്ടിൽ  പോയപ്പോൾ  മോഹന്  സങ്കടം  തോന്നിയില്ല.അവൻ  ചെയ്തത്  ശരിയാണ്  എന്ന്  അവന്  അറിയുമായിരുന്നു. അധ്യാപകൻ  കോപ്പിയടിക്കാൻ  പറഞ്ഞതാണ്  അവനെ. ദുഃഖിപ്പിച്ചത്.
ഗുണപാഠം——
സത്യസന്ധതയാണ് ശരിയായ  നയം.  അസത്യം  പറയലും  ചതിക്കലും. ഒരിക്കലുംഒരാളെ  മുന്നോട്ടു  നയിക്കില്ല.  കൊച്ചുനാൾ  മുതലേ  കുട്ടികളെ  സത്യം  പറയുവാനും. ചതിക്കാതിരിക്കുവാനും പഠിപ്പിക്കണം.  സത്യസന്ധനായ  മനുഷ്യൻ  സമാധാനവുംസന്തോഷവുമായി  ജീവിക്കും.

Shanta Hariharan

http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

Story of tiny frogs-കൊച്ചു തവളകളുടെ കഥ

മൂല്യം—-ശുഭ  പ്രതീക്ഷ

ഉപമൂല്യം——സ്ഥിര  പരിശ്രമം

 

frogs

പണ്ടൊരിക്കൽ. വളരെ  അഭിലാഷയുള്ള  ഒരു  കൂട്ടം  കുഞ്ഞു  തവളകൾ  ഒരു  മര  കയറ്റ  പന്തയം  സങ്കടിപ്പിച്ചു.  ഒരു  വലിയ  മരത്തിൻറ്റെ  ഏറ്റവും മുകളിൽ  എത്തുവാനായിരുന്നു  ലക്ഷ്യം.പന്തയം  കാണുവാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും ഒരു  കൂട്ടം തവളകൾ  അവിടെ  കൂടിയിരുന്നു.പന്തയം ആരംഭിച്ചു. ഒരു  തവള  പോലും  മരത്തിന്റെ  മുകളിൽ  എത്തുമെന്ന് അവിടെ  കൂടിയിരുന്ന  തവളകൾക്കു  തോന്നിയില്ല .  ആ  മരം  ശരിക്കും  വളരെ  പൊക്കമുള്ളതായിരുന്നു . കാണികളുടെ  കൂട്ടം  കൂടി .ഈ  മരക്കയറ്റം നല്ല  ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതാണ് . ആരും  വിജയിക്കുവാൻ  പോകുന്നില്ല  എന്ന്  എല്ലാ  തവളകളും അലറി

പന്തയം  തുടങ്ങി . കുഞ്ഞു  തവളകൾ  ഓരോന്നായി  താഴെ  വീഴാൻ  തുടങ്ങി. നല്ല  ഉത്സാഹമുള്ള  കുറച്ചു  തവളകൾ  മേലോട്ട്  കെയറി  കൊണ്ടിരുന്നു . എല്ലാ  തവളകളും  അവരെ  പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു  കൊണ്ടിരുന്നു . കൂടുതൽ  കൂടുതൽ  കുഞ്ഞു  തവളകൾ  തോറ്റു. പിന്മാറി.  ഒരേയൊരു  കുഞ്ഞു  തവള  മാത്രം  ശക്തമായി  മുന്നോട്ടു  പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  അതിനു  തോറ്റു  പിന്മാറണ  ഉദ്ദേശമില്ലായിരുന്നു . ആ  കുഞ്ഞു  തവളയുടെ  അത്ഭുതാവഹമായ  മുന്നേറ്റം  കണ്ടു  എല്ലാ തവളകളും  അതിശയിച്ചു .ഒടുവിൽ  ആ  കുഞ്ഞു  തവള. മരത്തിന്റെ  ഏറ്റവും  മുകളിൽ  എത്തി.  ഈ  കുഞ്ഞു  തവളക്കു    മാത്രം  എങ്ങിനെ  മരത്തിന്റെ  മുകളിൽ  എന്തുവാൻ  സാധിച്ചു ? എവിടുന്ന്    അതിനു  ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തുവാനുള്ള  ശക്തി  കിട്ടി ? എന്ന്  പന്തയത്തിൽ  പങ്കു  കൊണ്ട  ഒരു  കുഞ്ഞു  തവള  ചോദിച്ചു . അപ്പോഴാണ്  കാര്യം  മനസ്സിലായത്  ജേതാവിനു  കാത്  കേൾക്കില്ല  എന്ന് .

 

ഗുണപാഠം —

എപ്പോഴും. യഥാർത്ഥമായി  ചിന്തിക്കുക . നിങ്ങളുടെ  അത്ഭുതമായ  സ്വപ്നങ്ങളെ  തട്ടിയെടുക്കുവാൻ  ആരെയും  സമ്മതിക്കരുത് .ചെവി  കേൾക്കാത്ത  ആ  കുഞ്ഞു  തവളെയെപ്പോലെ  ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ  മുന്നോട്ടു  പോകുക .നിങ്ങൾക്കും  ഏറ്റവും  ഉന്നതിയിൽ  എത്തുവാൻ  സാധിക്കും .

Shanta Hariharan

http://saibalsanskaar.wordpress.com

The  crow  and  the  peacock- കാക്കയും മയിലും

 

മൂല്യം —-സത്യം

ഉപമൂല്യം —-സംതൃപ്‌തി

peacock-and-crow-1

ഒരു  കാക്ക  വളരെ  സന്തോഷത്തോടെയും  സംതൃപ്തിയോടെയും  ഒരു  വനത്തിൽ  വസിച്ചിരുന്നു . ഒരു  ദിവസം  അവൻ  ഒരു  അരയന്നത്തെ  കണ്ടു . ഓ  അരയന്നം  എന്ത്  വെളുപ്പാണ്.  ഞാനാണെങ്കിൽ  നല്ല  കറുപ്പ്  എന്ന്  അവൻ  വിചാരിച്ചു . ഈ  അരയന്നം  ആയിരിക്കും  ലോകത്തിൽ  ഏറ്റവും  സന്തോഷമുള്ളവൻ .  കാക്ക  അരയന്നത്തിനോട്  തൻറ്റെ  അഭിപ്രായം  പറഞ്ഞു . അപ്പോൾ  അരയന്നം  പറഞ്ഞു —-ഞാനാണ്  ഏറ്റവും    സന്തുഷ്ടൻ  എന്ന്  ഇത്രയും  നാൾ  ഓർത്തിരുന്നു . പക്ഷെ  ഞാൻ  രണ്ടു  നിറങ്ങളുള്ള  ഒരു  തത്തയെ  കണ്ടു  ആ  തത്തയാണ്  ഏറ്റവും  സന്തോഷമുള്ള  സൃഷ്ടി  എന്ന്  ഞാൻ  ഇപ്പോൾ  കരുതുന്നു .

കാക്ക  തത്തയുടെ    അടുക്കൽ  ചെന്നു. തത്ത  പറഞ്ഞു —-ഞാൻ  ഒരു  മയിലിനെ  കാണുന്നത്  വരെ  വളരെ  സന്തോഷമായി  ജീവിച്ചിരുന്നു .  പക്ഷെ  എനിക്ക്  രണ്ടു  നിറങ്ങളെയുള്ളൂ .  മയിലിനു  പല  നിറങ്ങളുണ്ട് . കാക്ക  ഉടനെ  മയിലിനെ  കാണുവാനായി  മൃഗശാലക്കു  പോയി . അവിടെ  നൂറു  കണക്കിന്  ആളുകൾ  മയിലിനെ  കാണുവാൻ  കൂടിയിരുന്നു .ആളുകൾ  എല്ലാം  പോയപിന്നെ    കാക്ക  മയിലിന്റെ  അടുക്കൽ  പോയി —“പ്രിയപ്പെട്ട  മയിലെ  നീ  നല്ല  ഭംഗിയുള്ള  പക്ഷിയാണ്‌ .  ദിവസവും  ആയിരക്കണക്കിൽ  ആളുകൾ  നിന്നെ  കാണുവാനായി  വരുന്നു .പക്ഷെ  എന്നെ  കാണുമ്പോൾ  ആളുകൾ  ഓടിക്കും . എന്റ്റെ  അഭിപ്രായത്തിൽ  നീയാണ്  ലോകത്തിലെ  ഏറ്റവും  ഭംഗിയും  സന്തോഷവുമുള്ള  പക്ഷി .

മയിൽ  മറുപടി  പറഞ്ഞു —-ഞാനും  അങ്ങിനെ  തന്നെയാണ്  കരുതിയിരുന്നത് . പക്ഷെ  എൻെറ  ഭംഗി  കാരണം  എന്നെ  ഈ  മൃഗശാലയിൽ  കുടുക്കി . ഞാൻ  ഈ  മൃഗശാല  മുഴുവൻ  പരിശോധിച്ചതിൽ  ഇവിടെ  കൂട്ടിൽ  അടച്ചു  വെക്കാത്ത  ഏക  പക്ഷി  കാക്ക  മാത്രമാണ് .ഇപ്പോൾ  എനിക്ക്  തോന്നുന്നു  ഞാൻ  ഒരു  കാക്കയായിരുന്നെങ്കിൽ  സന്തോഷമായി  ചുറ്റിക്കറങ്ങാമായിരുന്നു .

ഈ  കഥ  ചുരുക്കത്തിൽ  ഈ  ലോകത്തിലുള്ള  നമ്മുടെ  പ്രശ്നങ്ങളെയാണ്  പ്രതിഫലിക്കുന്നത്.  കാക്ക  അരയന്നം  സന്തുഷ്ടമാണ്  എന്ന്  കരുതുന്നു .  അരയന്നം  തത്തയാണ്  കൂടുതൽ  സന്തോഷവാൻ  എന്ന്  വിചാരിക്കുന്നു തത്തയാണെങ്കിലോ  മയിലാണ്  ഏറ്റവും  സന്തോഷമുള്ള  പക്ഷി  എന്ന്  കരുതുന്നു  മയിലാണെങ്കിൽ  കാക്കയാണ്  സ്വതന്ത്രനും  സന്തുഷ്ടനും  എന്ന്  പറയുന്നു .

ഗുണപാഠം —–മറ്റുള്ളവരുമായി  നമ്മളെ  താരതമ്യപ്പെടുത്തിയാൽ  അസന്തോഷം  ഉണ്ടാകും . നമുക്കുള്ളതിൽ  സന്തുഷ്ടരാകണം  മറ്റുള്ളവരുടെ  നന്മ  മാത്രം  കാംക്ഷിക്കുക . അപ്പോൾ  നമുക്ക്  നല്ലതു  വരും .മറ്റുള്ളവരുടെ  ജീവിതത്തെ  കുറിച്ച്  നമുക്കൊന്നും  അറിയില്ല  നമുക്കുള്ളതിൽ  സന്തോഷിക്കുകയും  ദൈവത്തിനോട്  നന്ദി  പറയുകയും  വേണം .അത്  മനസ്സിലാക്കിയാൽ  നാം  സന്തോഷമായി  ജീവിക്കാം . അതാണ്  ജീവിത  രഹസ്യം .

തർജ്ജമ —–ശാന്ത  ഹരിഹരൻ

http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

A  small  act  of  kindness  can  bring  smile  on  million  faces- ദയയോടെ  ചെയ്യുന്ന  ഒരു  ചെറിയ  കാര്യം കോടി മുഖങ്ങളിൽ  പുഞ്ചിരി  പകരും.    

 

 

മൂല്യം—–ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം——ദയ

smile

 

രണ്ടു  കുട്ടികൾ  ഒരു  പാതയിലൂടെ  നടന്നു  ഒരു  വയലിൽ  എത്തി.  അവിടെ ഒരു  കർഷകൻ  മണ്ണ്  കിളക്കുന്നതു  കണ്ടു. അയാളുടെ  വസ്ത്രങ്ങൾ  വൃത്തിയായി  മടക്കി  വെച്ചിരുന്നു. അതിൻറ്റെ  അടുത്ത്  ഷൂസും.  അത്  കണ്ടു  ചെറിയ  കുട്ടി  പ്രായം  കൂടിയ  തൻറ്റെ  കൂട്ടുകാരനോട്  പറഞ്ഞു—നമ്മൾ  അയാളുടെ  ഷൂസ്  ഒളിച്ചു  വെക്കാം.അപ്പോൾ  ഷൂസ് കാണാതെ അയാളുടെ  മുഖഭാവം  ഒന്ന്  കാണാം.കുട്ടി  അതോർത്ത്  ചിരിച്ചു.

 

പ്രായം കൂടിയ. കുട്ടി  ഒന്നാലോചിച്ചു. പിന്നെ  പറഞ്ഞു—–ആ. മനുഷ്യൻ  കണ്ടാൽ  പാവപ്പെട്ടവൻ  പോലെ തോന്നുന്നു. അവൻറ്റെ  വസ്ത്രങ്ങൾ  നോക്കു.  നമുക്ക്  ഒരു  കാര്യം ചെയ്‌യാം  ഓരോ  ഷൂസിലും ഓരോ  വെള്ളി  നാണയം  വെച്ച്  അത്  കുറ്റി  ചെടികളുടെ  നടുവിൽ  ഒളിച്ചു  വെക്കാം. എന്നിട്ട്  അയാളുടെ  മുഖഭാവം നോക്കാം. ഇളയ  കുട്ടി  അതിനു  സമ്മതിച്ചു.

 

അവർ  ഷൂസ്  ഒളിച്ചു  വെച്ച്  മറഞ്ഞിരുന്നു  നോക്കി. കുറച്ചു  സമയം  കഴിഞ്ഞു.  കർഷകൻ  പണി  തീർന്ന്  ക്ഷീണിച്ചു  വന്നു.  വസ്ത്രങ്ങൾ  എടുത്ത്  ധരിച്ചു. ഷൂസ്  തിരഞ്ഞു.  കുറ്റിച്ചെടിച്ചെടികളുടെ  നടുവിൽ  കണ്ടെത്തി.  ഒരു  ഷൂ  എടുത്തിട്ടപ്പോൾ  കാലിൽ  എന്തോ  ഇടറി.  എടുത്തു  നോക്കി.  ഒരു  വെള്ളിനാണയം.  ആരായിരിക്കും  ഈ  നാണയം  ഷൂവിൽ  വെച്ചത്?  ചുറ്റും  നോക്കി  ആരെയും  കണ്ടില്ല.  കുഴപ്പത്തോടെ  അടുത്ത  ഷൂസ്  എടുത്ത്  ഇടാൻ  നോക്കിയപ്പോൾ  അതിലും  ഒരു  നാണയം  കാലിൽ  ഇടറി. അയാൾക്ക്‌  വളരെ സന്തോഷം  തോന്നി.

 

അവിടെ  ആരുമില്ലെന്ന്  കരുതി  അയാൾ  മുട്ടുകുത്തി  പ്രാർത്ഥിക്കുവാൻ  തുടങ്ങി.  കുട്ടികൾക്ക്  അയാൾ  പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്  തുല്യമായി  കേൾക്കുവാൻ  സാധിച്ചു.  ആ  പാവപ്പെട്ട കർഷകൻ  കരഞ്ഞു  കൊണ്ട്  നന്ദി  പ്രകടിപ്പിച്ചു .  ഭാര്യയുടെ  അസുഖവും  മക്കളുടെ    വിശപ്പും  എല്ലാം  പറഞ്ഞു .  അവിചാരിതമാ യ  ഈ സഹായം  അപരിചിതമായ  കൈകളിലിൽ  നിന്ന്  കിട്ടിയതിൽ    വളരെ  സന്തോഷിച്ചു. പിന്നെയും പിന്നെയും നന്ദി  പറഞ്ഞു.

 

കുറച്ചു    സമയം    കഴിഞ്ഞു    ആ    രണ്ടു      കുട്ടികളും    ഒളിവിൽ  നിന്ന്  പുറത്തു  വന്നു.  അവരുടെ  വീട്ടിലേക്കു  നടക്കുവാൻ  തുടങ്ങി.ഒരു  പാവപ്പെട്ട  കർഷകനെ  സഹായിക്കുവാൻ  സാധിച്ചതിൽ  അവർക്കു  വളരെ  സന്തോഷവും സമാധാനവും തോന്നി. അവരുടെ  മനസ്സിലെ  സന്തോഷം  പുഞ്ചിരിയായി  പുറത്തു  വന്നു.

 

ഗുണപാഠം—-

ദയയോടുകൂടി  ചെയ്യുന്ന  ഒരു  ചെറിയ  കാര്യം  ജീവിതത്തിൽ  വലിയ  പരിവർത്തനം  വരുത്തും.അത്  കൊടുക്കുന്ന  ആൾക്കും  സ്വീകരിക്കുന്ന  ആൾക്കും  സന്തോഷം നൽകും.  എപ്പോഴും  മറ്റുള്ളവർക്ക്  നന്മ  ചെയ്യുവാനുള്ള  അവസരം കണ്ടെത്തുക.

shanta hariharan

http://saibalsanskaar.wordpress.com

 

 

 

 

 

 

The precious sword വിലപിടിച്ച വാൾ

 

മൂല്യം—–അഹിംസ

ഉപമൂല്യം—–സമാധാനം

 

പണ്ട് ഒരു രാജാവിന് സ്വന്തമായ വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു വാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സിലാക്കിയടത്തോളം രാജാവ് വിരുന്നുകളിലും പ്രദർശനങ്ങളിലും സമയം ചിലവഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഈ രാജാവിനും അയൽവാസി രാജാവിനും ഒരു തർക്കം ഉണ്ടായി . ഒടുവിൽ അത് യുദ്ധത്തിൽ അവസാനിച്ചു.

sword

ആദ്യമായി ഒരു യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുക്കുവാനുള്ള അവസരം കിട്ടിയതിൽ വാളിന് നല്ല ഉത്സാഹം തോന്നി താൻ എത്ര ധൈര്യശാലി യും വിലപിടിച്ചവനും ആണെന്നും ഇപ്പോൾ ഈ യുദ്ധം കാരണം എത്ര പ്രസിദ്ധനാകും എന്ന് എല്ലാര്ക്കും കാണിച്ചു കൊടുക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ചു . യുദ്ധത്തിനായി മുന്നണിയിൽ വന്നപ്പോൾ പല യുദ്ധങ്ങളിൽ വിജയിച്ചതായി സങ്കൽപ്പിച്ചു . പക്ഷെ യുദ്ധക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആദ്യത്തെ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞിരുന്നു . അതിന്റെ പരിണാമം വാൾ ഉദ്ദേശിച്ചപോലെ ആയിരുന്നില്ല . സൂര്യ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങളുമായി വിജയിച്ചു നിൽക്കുന്ന സൈനികരെ അല്ല അവിടെ കണ്ടത് . മറിച്ചു ഉടഞ്ഞ ആയുധങ്ങളും വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് വലഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടം സൈനികരെയാണ് കണ്ടത് . അവിടെ. ഭക്ഷണം ഇല്ല . ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ പൊടിയും വല്ലാത്ത ദുർഗന്ധവും ആയിരുന്നു . പല സൈനികരും മുറിവേറ്റു ചോരയൊലിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ കാഴ്ച കണ്ട വാൾ യുദ്ധം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല . പ്രതിയോഗ്യതകളിൽ പങ്കെടുത്തു സമാധാനമായി ജീവിക്കുവാൻ നിശ്ചയിച്ചു . അത് കൊണ്ട് അന്ന് രാത്രി പിറ്റേ ദിവസം നടക്കുവാൻ പോകുന്ന യുദ്ധം തടയുവാനുള്ള വഴി ആലോചിച്ചു . കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ വാൾ വിറക്കുവാൻ തുടങ്ങി . ആദ്യം ചെറുതായി തുടങ്ങിയ ആ ശബ്ദം കൂടി കൂടി മുഴങ്ങുവാൻ തുടങ്ങി. സഹിക്കുവാൻ പറ്റാതായി . ” നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?” എന്ന് മറ്റു സൈനികരുടെ ആയുധങ്ങൾ ചോദിച്ചു . “നാളെ യുദ്ധം ഉണ്ടാകുവാൻ പാടില്ല . അത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല .”

രാജാവിന്റെ വാൾ പറഞ്ഞു . അപ്പോൾ മറ്റൊരു വാൾ പറഞ്ഞു —ഞങ്ങൾക്കും ” യുദ്ധം ഇഷ്ടമില്ല .” പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്‌യും ? ” ഞാൻ ചെയ്യുന്നപോലെ നിങ്ങളും ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുവിൻ . ശബ്ദം കേട്ട് ആരും ഉറങ്ങുകയില്ല .” രാജാവിന്റെ വാൾ പറഞ്ഞു. എല്ലാ ആയുധങ്ങളും ചേർന്ന് ശബ്ദം. ഉണ്ടാക്കുവാൻ തുടങ്ങി .ഈ ശബ്ദം ശത്രുക്കളുടെ താവളം വരെ കേട്ടു. യുദ്ധം. വെറുത്തിരുന്ന അവിടത്തെ ആയുധങ്ങളും ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുവാൻ തുടങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ യുദ്ധം തുടങ്ങുന്ന സമയത്തു ഒരറ്റ സൈനികർപോലും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല .രാജാവ് , സേനാപതി , സൈനികർ ആർക്കും വാളുകളുടെ മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം കാരണം രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങുവാൻ പറ്റിയില്ല .അത് കൊണ്ട് പകൽ മുഴുവൻ ഉറങ്ങി വൈകുന്നേരം ഉണർന്നു . അത് കൊണ്ട് യുദ്ധം പിറ്റേ ദിവസത്തേക്ക് മാറ്റി വെക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ എല്ലാ ആയുധങ്ങളും പിറ്റേ ദിവസവും രാജാവിൻറ്റെ വാളിന്റ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അവരുടെ സമാധാന പാട്ട് തുടർന്നു. പിന്നെയും യുദ്ധം നീട്ടി വെക്കേണ്ടി വന്നു. ഇത് ഇങ്ങിനെ 7 ദിവസത്തേക്ക് തുടർന്നു.

ഏഴാം ദിവസം വൈകുന്നേരം രണ്ടു രാജാക്കന്മാരു നേരിൽ കണ്ടു ചർച്ച ചെയ്യുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. രണ്ടുപേരും ഉറക്കമില്ലാതെ കഴിഞ്ഞ രാത്രികളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. ആയുധങ്ങൾ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി നൽകിയ സൂചനയെ കുറിച്ച് ഗാഢമായി ചിന്തിച്ചു. സൈനികരുടെ ഉറക്കമില്ലായ്മ , കുഴപ്പം, വിചിത്രമായ പരിസ്ഥിതി എല്ലാം കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്തു. അവർക്കുണ്ടായിരുന്ന തർക്കവും ശത്രുതയും എല്ലാം മറന്നു മിത്രങ്ങളായി.ഈ ചെറിയ നാടകത്തെ കുറിച്ചോർത്തു ചിരിച്ചു. യുദ്ധം വേണ്ടെന്നു വെച്ച് സന്തോഷത്തോടെയും സംതൃപ്തിയോടെയും അവരവരുടെ രാജ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങി . അന്ന് മുതൽ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരും അവരുടെ രാജാവയുള്ള അനുഭവങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവരെ ഒരുമ്മിപ്പിച്ചത് , വേർപ്പെടുത്തിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സന്തോഷവും രസകരവുമായിരുന്നു .

ഗുണപാഠം–

— എല്ലാവരും സമാധാനവും ശാന്തിയും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. യുദ്ധം ഒന്നിനും ഒരു സമാധാനമല്ല. സമാധാനത്തിനു വേണ്ടത് അഹിംസ എന്ന ശക്തമായ ആയുധമാണ്.

shanta Hariharan

http://saibalsanskaar.wordpress.com