The mango tree മാമരം

മൂല്യം —– സ്നേഹം 

 ഉപമൂല്യം —-ബഹുമാനം , നന്ദി , സംരക്ഷണം .

പണ്ടൊരിക്കൽ  ഒരു  വലിയ  മാമരം  ഉണ്ടായിരുന്നു . ഒരു  കൊച്ചു  കുട്ടി  അതിനു  ചുറ്റും  കളിക്കുമായിരുന്നു . അവൻ  മരത്തിൽ  കെയറി  മാങ്ങാ  പറിച്ചു  തിന്നുകയും  മര  നിഴലിൽ  ഉറങ്ങുകയുമായിരുന്നു .അവൻ  മരത്തെ  വളരെ  സ്നേഹിച്ചിരുന്നു . മരവും  അവന്റെ  കൂടെ. കളിക്കുവാൻ  ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. സമയം  കടന്നുപോയി . കൊച്ചു  കുട്ടി  വളർന്നു  വലുതായി .  ഇപ്പോൾ  മരത്തിന്റെ  ചുറ്റും  കളിക്കുവാൻ. വന്നില്ല.

ഒരു  ദിവസം  കുട്ടി  വളരെ  സങ്കടത്തോടെ  മരത്തിന്റെ  അടുക്കൽ  വന്നു .

” എന്റെ  കൂടെ  കളിയ്ക്കാൻ  വരാമോ? “മരം ചോദിച്ചു .

“. ഞാൻ  ഇപ്പോൾ  കൊച്ചു  കുട്ടിയൊന്നുമല്ല  മരത്തിന്റെ  ചുറ്റും  കളിയ്ക്കാൻ-“—-കുട്ടി. മറുപടി  പറഞ്ഞു .”എനിക്ക്  കളിക്കുവാൻ  കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ  വേണം . അവ  വാങ്ങുവാൻ  പണം  വേണം.”

”  ക്ഷമിക്കണം  എന്റെ  അടുക്കൽ  പണമില്ല .പക്ഷെ  എന്റെ  മാങ്ങകൾ  മുഴുവൻ  ശേഖരിച്ചു കൊണ്ട്  പോയി  വിറ്റാൽ  നിനക്ക്  കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ  വാങ്ങുവാൻ.  പണം  കിട്ടും .” കുട്ടി  വളരെ  സന്തോഷിച്ചു . മാങ്ങകൾ  എല്ലാം  ശേഖരിച്ചു  കൊണ്ട്  പോയി .പിന്നെ  തിരിച്ചു  വന്നില്ല    മരം  വളരെ  സങ്കടപ്പെട്ടു .

കുറെ  വർഷങ്ങൾക്ക്  ശേഷം  ആ  കുട്ടി  വലിയ  മനുഷ്യനായി  തിരിച്ചു  വന്നു .മരത്തിന്. വളരെ സന്തോഷമായി .”  വരൂ  എന്റെ  കൂടെ  കളിക്കു ” എന്ന്  വിളിച്ചു .

”  എനിക്ക്  നിങ്ങളുടെ  കൂടെ  കളിക്കുവാൻ  സമയമില്ല . എന്റെ  കുടുംബത്തിന്  വേണ്ടി  ജോലി  ചെയ്‌യണം. ഞങ്ങൾക്ക്  താമസിക്കുവാൻ  ഒരു  വീട്  വേണം .  നിങ്ങൾക്ക്

സഹായിക്കുവാൻ  പറ്റുമോ? ”

”  ക്ഷമിക്കണം  എന്റെ  അടുത്തു  വീടില്ല.  പക്ഷെ. എന്റെ  മരക്കൊമ്പുകൾ  മുറിച്ചു  കൊണ്ടുപോയി  ഒരു  വീട്  പണിതോളു.”

ആ  മനുഷ്യൻ  മരക്കൊമ്പുകൾ  എല്ലാം  മുറിച്ചു  കൊണ്ട്  സന്തോഷത്തോടെ  പോയി  അത്  കണ്ടു  മരവും  സന്തോഷിച്ചു .പിന്നെ  അയാൾ  തിരിച്ചു  വന്നില്ല. മരം ദുഃഖിച്ചു .

കുറെ  വർഷങ്ങൾക്കു  ശേഷം  ഒരു  ചൂടുള്ള  വേനൽക്കാലത്ത്  ആ  മനുഷ്യൻ  വന്നു .മരം  വളരെ  സന്തോഷിച്ചു. ” വരൂ  എന്റെ  കൂടെ  കളിക്കു.” എന്ന്  പറഞ്ഞു .

“ഞാൻ  വളരെ  ദുഖിതനാണ് . എനിക്ക്  കടലിൽ  യാത്ര  ചെയ്ത്  അല്പം  വിശ്രമിക്കണം . ഒരു  വഞ്ചി  തരാമോ ?”അവൻ  ചോദിച്ചു .

“എന്റെ  തടി  കൊണ്ട്  പോയി  ഒരു  വഞ്ചി  പണിതോളു.” മരം. പറഞ്ഞു .

അയാൾ  സന്തോഷത്തോടെ  മരത്തടി  കൊണ്ട്  പോയി  ഒരു  വഞ്ചി  ഉണ്ടാക്കി  കടലിൽ. യാത്രയായി .

വളരെ  കാലം  തിരിച്ചു  വന്നില്ല .ഒടിവിൽ  തിരിച്ചു  വന്നു.

”  എന്റെ  കുട്ടി  ഇനി  തരാൻ  എന്റെ  അടുക്കൽ  ഒന്നുമില്ല . മാങ്ങകൾ  ഇല്ല . ” മരം  പറഞ്ഞു .

“എനിക്ക്  കടിക്കുവാൻ  പല്ലുകളില്ല.” ആ  മനുഷ്യൻ  പറഞ്ഞു .

” നിനക്ക്  മുകളിൽ  കെയറുവാൻ  കൊമ്പുകളില്ല .”

” അതിനു  എനിക്ക്  വളരെ  പ്രായമായി .”

”  ഇപ്പോൾ  ശരിക്കും  എന്റെ. അടുത്തു  തരുവാനായി  ഒന്നുമില്ല. മരിച്ചു  കൊണ്ടിരിക്കുന്ന  വേരുകൾ  മാത്രം .” മരം  വളരെ  സങ്കടത്തോടെ  പറഞ്ഞു.

” എനിക്ക്. ഇപ്പോൾ ഒന്നും  വേണ്ട .ഇത്ര  കൊല്ലങ്ങൾക്കു  ശേഷം  ഞാൻ. വളരെ. ക്ഷീണിച്ചു  പോയി  വിശ്രമിക്കുവാൻ  ഒരു  സ്ഥലം  വേണം .” ആ മനുഷ്യൻ  പറഞ്ഞു.

”നല്ലത്  പഴയ  മരത്തിന്റെ  വേരുകൾ  വിശ്രമിക്കുവാൻ  പറ്റിയ  സ്ഥലമാണ്. വരൂ  എന്റെ. കൂടെ  ഇരുന്നു  വിശ്രമിക്കു.”  മരം. പറഞ്ഞു .

കുട്ടി  പുഞ്ചിരിച്ചു  കൊണ്ട്  മര  ചുവട്ടിൽ  ഇരുന്നു. വിശ്രമിച്ചു .

ഗുണപാഠം——-

ഈ  കഥയിലെ  മാമരം  നമ്മുടെ  അച്ചനമ്മമാരെ  പ്രതിനിധാനം  ചെയ്യുന്നു.ചെറുപ്പകാലത്ത്  മക്കൾ  അവരുടെ  കൂടെ  കളിക്കുവാൻ  ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നു.വലുതാകുമ്പോൾ  അവരെ  വിട്ടു

 

പിരിയുന്നു.

സഹായം  വേണ്ട  സമയത്തു  മാത്രം  തിരിച്ചു  വരുന്നു .അച്ഛനമ്മമാർ  മക്കൾക്ക്  വേണ്ടി  അവരുടെ  ജീവിതം  തന്നെ  ത്യാഗം  ചെയ്യുന്നു. മക്കൾ    നന്ദിയുള്ളവരായിരിക്കണം . വേണ്ടസമയത്തു  അവർക്കു  ഉപയോഗമുള്ളവരായിരിക്കണം . അവർ  മക്കളോട്  ആവശ്യപ്പെടുന്നത്  സ്നേഹവും അവരുടെ  കൂടെ  കുറച്ചു  സമയം  ചെലവഴിക്കുന്നതും  മാത്രമാണ്.

തർജ്ജമ——ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

Advertisements

Guru and disciple crossing the river നദി കടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഗുരുവും ശിഷ്യനും.

മൂല്യം —-ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —-മനോനിയന്ത്രണം ,  അവബോധം .

ഒരിക്കൽ  ഒരു  പ്രായമായ ഗുരുവും  ശിഷ്യനും  ഹിമാലയത്തിലെ  മലകളുടെ  നടുവിൽ ഒരു  പാതയിലൂടെ  നടന്നു  അവരുടെ  ആശ്രമത്തിലേക്കു  മടങ്ങുകയായിരുന്നു വളരെ  ദുർഘടമായ  പാതയായിരിന്നു .പോകും  വഴിയിൽ  ഗംഗാനദിയുടെ  ശാന്തമായി  ഒഴുകുന്ന  ഒരു  ശാഖാ  നദി  കടക്കേണ്ടി  വന്നു .

ആ  നദി  തീരത്ത്  ഒരു  ചെറുപ്പക്കാരി  പെൺകുട്ടി  ഇരിക്കുന്നുണ്ടയിരിന്നു . അവളുടെ    ഗ്രാമം  നദിയുടെ  അക്കരയിലായിരുന്നു . നദി  കടക്കുവാൻ  പേടിയായതു  കൊണ്ട്  സഹായത്തിനായി  അവൾ. ഗുരുവിനെ  സമീപിച്ചു .

”  തീർച്ചയായും  സഹായിക്കാം ”  —ഗുരു  പറഞ്ഞു .

അവളെ  കൈകൾ  കൊണ്ട്  പൊക്കി. വളരെ  സൂക്ഷിച്ചു  നദി. കടത്തി. ആ  കുട്ടിയും. സമയത്തു  സഹായിച്ച  ഗുരുവിനു  നന്ദി  പറഞ്ഞു  വീട്ടിലേക്കു  പോയി . ചെറുപ്പക്കാര  ശിഷ്യന്  ഈ  കാര്യം  ഒട്ടും  ഇഷ്ടമായില്ല  എന്ന്  അയാളുടെ  മുഖ  ഭാവത്തിൽ  നിന്ന്  മനസ്സിലായി .

കുറെ  മണിക്കൂറുകൾ  കഠിന  യാത്രക്ക്  ശേഷം  അവർ  ആശ്രമത്തിൽ  എത്തി .ക്ഷീണിതനായിരുന്നെങ്കിലും  ശിഷ്യന്റെ  മുഖം  വളരെ  കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു .ഗുരു  കാര്യമെന്താണ്  എന്ന്  അന്വേഷിച്ചു .

—“ഗുരോ  നാം  പെണ്ണുങ്ങളെ  തൊടില്ല  എന്ന്  സത്യ  പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തതാണല്ലോ ? പക്ഷെ  താങ്ങൾ  ആ  പെൺകുട്ടിയെ  കൈകൾ  കൊണ്ട്  പൊക്കി  കൊണ്ട്  പോയി.ഞങ്ങളോട്  പെൺ  കുട്ടികളെ  കുറിച്ച്  ചിന്ദിക്കുവാൻ  പാടില്ല  എന്ന്  പറഞ്ഞിട്ട്  താങ്ങൾ  ആ  പെൺകുട്ടിയെ  തൊട്ടു .” —–ശിഷ്യൻ. പരാതിപ്പെട്ടു .

ഗുരു  പുഞ്ചിരിച്ചു  കൊണ്ട്  പറഞ്ഞു —–“ഞാൻ  ആ  പെൺകുട്ടിയെ  ചുമന്നു  കൊണ്ട്  പോയി  അക്കരയിൽ  വിട്ടു . പക്ഷെ  നീ  ഇപ്പോഴും  അവളെ  ചുമന്നു  കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് . ”

ഗുണപാഠം ——-

ഗുരു  പഠിപ്പിക്കുന്ന. ഏതു  പാഠത്തിലും  അടിങ്ങിയിരിക്കുന്ന  സന്ദേശം  പഠിക്കണം. അല്ലാതെ  നമ്മുടെ  മനസ്സ്  അതിനെ  കുറിച്ച്  ചിന്തിക്കുകയോ, വിവാധിക്കുകയോ, കുഴങ്ങുകയോ ,തെറ്റുധരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത് .

 

 

തർജ്ജമ—–ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

കൃഷ്ണനും , ബലരാമനും ഒരു കാട്ടു മൃഗവും Krishna, Balarama and a forest monster

 

മൂല്യം —-ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —–ധൈര്യം , ആത്മ  വിശ്വാസം .

ഒരു  പൗർണമി ദിവസം  കൃഷ്ണനും  ബലരാമനും  ഒരു  കാട്ടിലൂടെ  നടക്കുകയായിരുന്നു. സമയം  വളരെ  വൈകിയത്  കൊണ്ട്  കാട്ടിൽ തന്നെ  വിശ്രമിക്കുവാൻ  തീരുമാനിച്ചു .അത്  ഒരു  ഭയാനകമായ  കാടായിരുന്നു .

കൃഷ്ണൻ  പറഞ്ഞു —-“ബാലരാമാ പാതി  രാത്രി  വരെ  നീ  കാവലിരിക്കു  ഞാൻ ഉറങ്ങാം . പിന്നെ  ഞാൻ  കാവലിരിക്കാം  നീ  ഉറങ്ങു .”

ചില  മണിക്കൂറുകൾ  കഴിഞ്ഞു . കൃഷ്ണൻ  നല്ല  ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു .ഒരു  ഭയാനകമായ  ശബ്ദം  കേട്ട്  ബലരാമൻ  ശബ്ദം  കേട്ട  ദിശയിൽ  കുറച്ചു  നടന്നു  അപ്പോൾ ഭയങ്കരമായ  ഒരു  മൃഗം  അദ്ദേഹത്തെ  നോക്കി  അലറി  കൊണ്ട് വരുന്നത്  കണ്ടു.ആ  മൃഗം  പിന്നെയും  അലറി. ബലരാമൻ  പേടിച്ചു  വിറക്കുവാൻ  തുടങ്ങി .അദ്ദേഹം  പേടിക്കുംതോറും  ആ മൃഗം  വലിയ  രൂപം  കൊണ്ട്  അടുത്തേക്ക്  വന്നു .ആ. മൃഗത്തിന്റെ  വലിയ  രൂപവും  ശബ്ദവും കാരണം  ബലരാമൻ  “കൃഷ്ണാ –കൃഷ്ണാ ”  എന്ന്  അലറി  കൊണ്ട്  ബോധം  കെട്ടു  താഴെ  വീണു .

ശബ്ദം  കേട്ട  കൃഷ്ണൻ  ഉണർന്നു . ബലരാമൻ  താഴെ  കിടക്കുന്നതു  കണ്ടു . അദ്ദേഹം  ഉറങ്ങുകയാണ്  എന്ന്  വിചാരിച്ചു . ഇനി  കാവൽ  കാക്കേണ്ടത്  ഞാനാണ്  എന്ന്  ഓർത്ത്  അങ്ങോട്ടും  ഇങ്ങോട്ടും  നടക്കുവാൻ  തുടങ്ങി .ആ  വന്യമൃഗം അടുത്തു  നിൽക്കുന്നത്  അപ്പോഴാണ്  അദ്ദേഹം  ശ്രദ്ധിച്ചത് . ആ മൃഗം  പിന്നെയും  അലറി . “നിനക്ക്  എന്ത്  വേണം ?കൃഷ്ണൻ. പേടി കൂടാതെ  ചോദിച്ചു .മൃഗത്തിന്റെ  ആകൃതി  പകുതിയായി  ചുരുങ്ങി . “നീ  ഇവിടെ  എന്ത്  ചെയ്യുന്നു ?” കൃഷ്ണൻ  ചോദിച്ചു. ആ മൃഗം പിന്നെയും  ചുരുങ്ങി. ഒരു  മറുപടിയും  കിട്ടാതെ  കൃഷ്ണൻ  പിന്നെയും  പിന്നെയും ചോദ്യങ്ങൾ  ചോദിച്ചു  ഓരോ  പ്രാവശ്യം  ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോളും  ആ  മൃഗം  ചുരുങ്ങി  ചുരുങ്ങി. കൊണ്ട്  വന്നു. ഒടുവിൽ  രണ്ടു  ഇഞ്ചു  പൊക്കമുള്ള  ഭംഗിയുള്ള ഒരു  മൃഗമായി  മാറി .കൃഷ്ണൻ  അതിനെ  എടുത്തു  തന്റെ  പോക്കറ്റിൽ  വെച്ച് . രാത്രി  കഴിഞ്ഞു . രാവിലെ  ബലരാമൻ  ഉണർന്നു .

കൃഷ്ണനെ  കണ്ട  ഉടൻ  ബലരാമൻ  വളരെ  സന്തോഷിച്ചു. കൃഷ്ണാ  ഇന്നലെ  നീ  ഉറങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ  ഒരു വലിയ  മൃഗം നമ്മളെ  കൊല്ലുവാൻ  വന്നു. നമ്മൾ  എങ്ങിനെ  ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു ? ഒന്നും  മനസ്സിലാകുന്നില്ല . ഒടുവിൽ  ഞാൻ  മയങ്ങി  വീണതാണ്  ഓർക്കുന്നത് .രാത്രി  നടന്നതെല്ലാം  ഓർക്കുവാൻ  ബലരാമൻ  ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു .

കൃഷ്ണൻ  പോക്കറ്റിൽ  നിന്ന്  ആ  മൃഗത്തെ പുറത്തെടുത്തു ചോദിച്ചു —-” ഇതാണോ  ആ മൃഗം ?”

അതെ. “പക്ഷെ  എങ്ങിനെയാണ്  അത്  ചുരുങ്ങിയത്?”   ബലരാമൻ ചോദിച്ചു.

“ഓരോ  പ്രാവശ്യം  ഞാൻ  ചോദ്യം  ചോദിക്കുമ്പോളും  മൃഗം ചുരുങ്ങി . ഒടുവിൽ  ഇങ്ങനെയായി.” — കൃഷ്ണൻ  പറഞ്ഞു .

” കൃഷ്ണാ  ഇന്നലെ  ഓരോ  പ്രാവശ്യം പേടിക്കുമ്പോഴും  ആ  മൃഗം വലുതായി  വളർന്നു ” —-ബലരാമൻ  പറഞ്ഞു .

ഒടുവിൽ  കൃഷ്ണൻ  പറഞ്ഞു —“-നാം  ഓരോ  പ്രാവശ്യം  പേടിക്കുമ്പോഴും  പേടി  വലുതാകുന്നു . പക്ഷെ  ചോദ്യം  ചോദിക്കുകയും  നേരിടുകയും  ചെയ്യുമ്പോൾ  പേടി ചെറുതായി  പോകുന്നു.”

ഗുണപാഠം—

പ്രശ്നങ്ങളെ  കണ്ടു  പേടിക്കുകയും  നേരിടുവാനുള്ള  ധൈര്യം  ഇല്ല്ലാതാകുമ്പോളും  അവ  വലുതായി  തോന്നും.പക്ഷെ  ധൈര്യമായി  നേരുടുകയാണെങ്കിൽ  ഏതു  പ്രശ്നത്തിനും  ഒരു  പരിഹാരം  കാണും .പേടികൂടാതെ  പ്രശ്നങ്ങളെ  നേരിടുകയും പരിഹരിക്കുകയും ചെയ്താലേ  ജീവിതത്തിൽ  പുരോഗമിക്കാൻ  സാധിക്കുകയുള്ളു .

 

ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

ഒരു തപസ്‌വിയുടെ തീരുമാനം A tapasvis determination

 

മൂല്യം ——- ശരിയായ  പെരുമാറ്റം

ഉപമൂല്യം —–വിശ്വാസം , ഉറച്ച  തീരുമാനം

പല  ആളുകളും  ഭഗവാനെ  സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി  തപസ്സു  ചെയ്യുക  പതിവാണ് . ഒരിക്കൽ  ഒരു  തപസ്‌വി  ഭഗവാനെ  സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി  ഒരു പുളിമര  ചുവട്ടിലിരുന്നു  തപസ്സു  ചെയ്യുവാൻ  തുടങ്ങി . തപസ്സു  ചെയ്തു  ഭഗവാൻ  സന്തോഷിച്ചാൽ  ദർശനം  നൽകും  എന്ന്  വിശ്വസിച്ചു . ദിവസവും  പുളിമരത്തെ  പ്രദിക്ഷണം  വെച്ച്  അതിന്റെ  ഇലകൾ ഭക്ഷിക്കുമായിരുന്നു .

ഒരു  ദിവസം  നാരദർ  ഭഗവാനെ  കാണുവാനായി  പോകുംവഴി  തപസ്വിയെ  കണ്ടു  അവിടെ  വന്നു  എന്ത്  ചെയ്യുകയാണ്  എന്ന്  അന്വേഷിച്ചു . നാരദരെ  കണ്ട ഉടൻ  തപസ്വി  നമസ്കരിച്ചു  —-“ഭഗവൽ  ദർശനം  കിട്ടുവാനായി  തപസ്സു  ചെയ്യുകയാണ്”. കുറെ  കൊല്ലങ്ങളായി  ഞാൻ  ഈ  പുളി  മരച്ചുവട്ടിൽ  തപസ്സു  ചെയ്യുന്നു .താങ്ങൾ ഭഗവാനെ  കാണുമ്പൊൾ  എനിക്ക്  ദർശനം  തരുവാനായി  ഒന്ന്  അപേക്ഷിക്കണം .”

തപസ്വിയുടെ  സന്ദേശം  ഭഗവാനെ  അറിയിക്കുവാൻ  നാരദർ  തീരുമാനിച്ചു . നാരദരെ കണ്ട  ഉടൻ  ഭഗവാൻ ചോദിച്ചു —” നാരദരെ  ഭൂമിയിൽ  എന്തൊക്കെയാണ്  വിശേഷങ്ങൾ ?”

തപസ്വിയെ  കണ്ട  കാര്യം  ഓർത്ത്  നാരദർ  പറഞ്ഞു ——“ഒരു  തപസ്വി  അങ്ങയുടെ  ദർശനം  കിട്ടുവാനായി  ഒരു  പുളിമര  ചുവട്ടിൽ  കുറെ  കൊല്ലങ്ങളായി  തപസ്സു  ചെയ്യുകയാണ് . എപ്പോഴാണ്  അങ്ങ്  ദർശനം  നൽകുക ? ”

ഭഗവൻ  പറഞ്ഞു —-“എന്റെ  ദർശനത്തിനായി  അവൻ  ഇനിയും  കുറെ  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്‌യണം . ആ  പുളിമരത്തിൽ  ഇനിയും  ഇലകൾ  ബാക്കിയുണ്ട് .”

ഇത്  കേട്ട  ഉടൻ  നാരദർ തളർന്നു  പോയി . കാലുകൾ  വിറക്കുവാൻ  തുടങ്ങി . ഒരടിപോലും  മുന്നോട്ടു  പോകുവാൻ  കഴിഞ്ഞില്ല .  ആകാംക്ഷയോടെ  കാത്തിരിക്കുന്ന  ആ  തപസ്വിയോട്  ചെന്ന്  എങ്ങിനെ  ഈ  കാര്യം  പറയും. അയാൾ  തോറ്റു  പോകും . തപസ്സു  ചെയ്യുവാനുള്ള  ഉത്സാഹം  നഷ്ട്ടപെട്ടുപോകും  എന്നെല്ലാം  നാരദർ  ചിന്തിച്ചു  കൊണ്ട്    ആകാശ  മാർഗ്ഗേ  സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു . തപസ്വി  നാരദരെ  കണ്ടു  വിളിച്ചു  വിളികേട്ട്  നാരദർ  തപസ്വിയുടെ  അടുക്കൽ  പോയി .നാരദർ  ഭഗവാനെ  കണ്ടു  വരുകയാണ്. എന്നറിഞ്ഞ  തപസ്വി  ചോദിച്ചു —” എനിക്ക്  ഭഗവാന്റെ  സന്ദേശം  എന്താണ് ?”

നാരദർ  പറഞ്ഞു —–“എനിക്ക്  പറയുവാൻ  സാധിക്കില്ല . അത്  കേട്ടാൽ  നിങ്ങൾ  തപസ്സു  തന്നെ  വേണ്ടെന്നു  ഓർക്കും.”

തപസ്വി. പറഞ്ഞു —-” സാരമില്ല . ഭഗവൻ  എന്ത്  പറഞ്ഞെന്നു  പറഞ്ഞാലും. ഞാൻ  ധൈര്യം കൈവിടില്ല .അദ്ദേഹം  പറഞ്ഞ  ദൈവിക  വാക്കുകൾ  കേൾക്കുവാൻ  ഒരവസരം  നൽകിയാലും . ഭഗവൻ  ശരിക്കും  എന്ത്  പറഞ്ഞു  എന്ന്  കേൾക്കട്ടെ.”

നാരദർക്ക്. ഇനിയും  സംശയം  തീർന്നില്ല .” ഞാൻ  അത്  പറയണോ? അത്  കേട്ട  ഉടൻ  തപസ്വിക്ക്  ഭഗവാനിൽ  ഉള്ള  വിശ്വാസം  ഇല്ലാതാകുമോ ? ഞാൻ ഒരിക്കലും  അത്  ചെയ്യരുത്.”

“ദയവായി പറയണം .”പിന്നെയും  തപസ്വി  ചോദിച്ചു .

അപ്പോൾ  നാരദർ  പറഞ്ഞു —-” നിങ്ങൾ  ഇനിയും  പല  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്‌യണം  എന്ന്  ഭഗവാൻ  പറഞ്ഞു. ഈ  പുളിമരത്തിൽ  എത്ര  ഇലകൾ  ബാക്കിയുണ്ടോ  അത്രയും കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്താലേ  ഭഗവാൻ  ദർശനം  തരുകയുള്ളു .”

ഇത്‌  കേട്ട  ഉടൻ  തപസ്വി  സന്തോഷം  കൊണ്ട്  പാട്ടു  പാടാനും  നൃത്തം  ചെയ്യുവാനും  തുടങ്ങി .”ഭഗവാൻ  എനിക്ക്  ദർശനം  തരാം  എന്ന്  സന്ദേശം  അയച്ചട്ടുണ്ട് എനിക്ക്  ദർശനം  തരും  എന്ന്  വാക്ക്  തന്നൂട്ടുണ്ട് .ഈ  കൊല്ലങ്ങൾ  വേഗം  പോകും .

തപസ്വിയുടെ  സ്നേഹവും , ധൈര്യവും  കണ്ട്  ഭഗവാൻ  ഉടൻ  പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . തപസ്വിയുടെ  സന്തോഷത്തിനു  അതിരില്ലായിരുന്നു .അദ്ദേഹം  ഭഗവാന്റെ  പാദങ്ങളിൽ  വീണു .നാരദർക്ക്  ആകെ  കുഴപ്പമായി .അദ്ദേഹം  ഭഗവാനോട്  ചോദിച്ചു —-” ഭഗവാനെ  അങ്ങ്  എങ്ങിനെ  ഇവിടെ?  കുറെ  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്താലെ  ദർശനം  നൽകുകയുള്ളൂ  എന്ന്  അങ്ങ്  പറഞ്ഞതല്ലെ ?”

ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു ——” തപസ്വിയുടെ  ധൈര്യവും  ഉറച്ച  വിശ്വാസവും  നോക്ക് . ഭഗവൽ  ദർശനത്തിനായി  ഇനിയും  കുറെ  കൊല്ലങ്ങൾ  തപസ്സു  ചെയ്‌യണം  എന്ന്  അറിഞ്ഞിട്ടും  വിശ്വാസം  ഒട്ടും  കൈ  വിട്ടില്ല . അങ്ങിനത്തെ  ഭക്തന്  ഞാൻ  തീർച്ചയായും  ദർശനം  നൽകണം .”

 

  ഗുണപാഠം——

 

തപസ്വി  വിശ്വാസം  കൈ  വിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ  അദ്ദേഹത്തിന്  ഭഗവൽ  ദർശനം  കിട്ടുമായിരുന്നവോ ? ഇല്ല . ഉറച്ച  വിശ്വാസം  കാരണം  അദ്ദേഹത്തിന്  ഭഗവാന്റെ  ദർശനം  കിട്ടി . ഉറച്ച വിശ്വാസം, ധൈര്യം , കഠിനപരിശ്രമം  എല്ലാം  ഉണ്ടെങ്കിൽ  മാത്രമേ  നമക്ക്  ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു  എത്തുവാൻ  സാധിക്കുകയുള്ളു .

 

 

 

ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

 

അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം Love for mother

 

മൂല്യം —-സ്നേഹം

ഉപമൂല്യം —–മര്യാദ , ഭക്തി

പണ്ട്  ഒരു കൊച്ചു  കുട്ടി  അമ്മയോട്  കൂടി  താമസിച്ചിരുന്നു . അവർ  വളരെ  പാവപ്പെട്ടവർ ആയിരുന്നു .ആ  കുട്ടി  വളരെ  സുന്ദരനും , സുമുഖനും  ആയിരുന്നു. വലുതാകുംതോറും  കൂടുതൽ  സുന്ദരനായി . എന്നാലും  ‘അമ്മ  വളരെ  ദുഃഖിതയായിരുന്നു ഒരിക്കൽ  മകൻ  അമ്മയോട്  ചോദിച്ചു —” അമ്മെ  എന്താണ്  ‘അമ്മ  എപ്പോഴും. ദുഃഖിച്ചിരിക്കുന്നത്? ”

‘അമ്മ  മറുപടി. പറഞ്ഞു —” മോനെ  നിന്നെ പോലെ പല്ലുകൾ  ഉള്ളവർ  വളരെ  പ്രസിദ്ധരാകും  എന്ന്  ഒരിക്കൽ  ഒരു  ജ്യോൽസ്യൻ  പറഞ്ഞു .”

മകൻ  ചോദിച്ചു— “അമ്മെ  ഞാൻ  പ്രസിദ്ധനാകുന്നത്  അമ്മക്ക്. ഇഷ്ടമല്ലേ?

ഓ  മോനെ  ഒരു  മകൻ  പ്രസിദ്ധനാകുന്നത്  ഏതമ്മക്കാണ്  ഇഷ്ട്ടമാകാത്തത്? വളരെ  പ്രശസ്തനാകുമ്പോൾ  നീ  എന്നെ  മറന്നു  പോകും , എന്നെ  വിട്ടു  പോകും എന്നോർത്താണ്  ഞാൻ  ദുഃഖിക്കുന്നത്.” ‘അമ്മ  പറഞ്ഞു .

ഇത്  കേട്ട  ഉടൻ  മകൻ  കരയുവാൻ  തുടങ്ങി . ഒരു  നിമിഷം  അമ്മയുടെ  മുന്നിൽ  നിന്നു.  പിന്നെ  പുറത്തേക്കു  ഓടി അവിടന്ന്  ഒരു  കല്ലെടുത്ത്  തന്റെ  രണ്ടു  മുൻപല്ലുകൾ  ഇടിച്ചു  പൊട്ടിച്ചു . വായിൽ നിന്ന്  ചോര  ഒലിക്കുവാൻ  തുടങ്ങി.

‘അമ്മ  പുറത്തു  വന്നു  നോക്കി . അവൻ  ചെയ്ത  കാര്യം  കണ്ടു  ഞെട്ടിപ്പോയി .

അവർ  ചോദിച്ചു—-മോനെ  എന്ത്  കാര്യമാണ്  ചെയ്തത് ?

മോൻ  മറുപടി  പറഞ്ഞു —-” അമ്മയെ  ദുഃഖിപ്പിക്കുന്ന  ഈ  പല്ലുകൾ  എനിക്ക്  വേണ്ടമ്മേ  അവ  കൊണ്ട്  എനിക്ക്  യാതൊരു ഗുണവുമില്ല .ആ  പല്ലുകൾ  കൊണ്ട്  ഞാൻ പ്രസിദ്ധനും  ആകേണ്ട .അമ്മയെ സേവിച്ചു  കൊണ്ടും , അമ്മയുടെ  അനുഗ്രഹം  കൊണ്ടും  പ്രസിദ്ധനാകണം .”

എന്റെ  കൂട്ടുകാരെ  ആ  കുട്ടി  വേറെ  ആരുമല്ല  പ്രസിദ്ധനായ  “ചാണക്യൻ ”  ആയിരുന്നു .

ഗുണപാഠം —–

ജീവിതത്തിൽ  മാതാപിതാക്കളുടെയും , മുതിർന്നവരുടെയും  അനുഗ്രഹം  വളരെ  പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് . അച്ഛനമ്മമാർ  ഒരു  നിബന്ധനയും  കൂടാതെ  മക്കളെ  സ്നേഹിക്കുന്നു .അതുപോലെ  മക്കളും  അച്ഛനമ്മമാരെ  സ്നേഹിക്കുകയും , ബഹുമാനിക്കുകയും , സേവിക്കുകയും  വേണം .അവരുടെ  അനുഗ്രഹം കൊണ്ട്  മക്കൾ  നല്ല  ഉന്നത  നിലയിൽ  എത്തുകയും  ചെയ്‌യും .

ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .

 

മുള്ളൻ പന്നികൾ The hedgehogs

 

Image result for hedgehogs free images

 

മൂല്യം —-സമാധാനം

ഉപമൂല്യം ——ഒത്തൊരുമ , സഹനശീലത

സഹിക്കാൻ  പറ്റാത്ത  തണുപ്പുള്ള  ഒരു  സമയമായിരുന്നു  അത്. പല  മൃഗങ്ങളും  തണുപ്പ്  കാരണം  മരിച്ചു  പോയി . മുള്ളൻ  പന്നികൾ  പരിസ്ഥിതി  മനസ്സിലാക്കി  ചൂട്  കിട്ടാനായി  അവർ  ഒരുമിച്ചിരിക്കാൻ  തീരുമാനിച്ചു .അങ്ങിനെ  അവർ  തമ്മിൽ  തമ്മിൽ  സംരക്ഷണാവരണം  ചെയ്തു  സ്വന്തം  ജീവൻ  രക്ഷപ്പെടുത്തി . പക്ഷെ  ഓരോരുത്തരുടെയും  മുള്ളുകൾ  അടുത്തുള്ളവരെ  മുറിവേൽപ്പിച്ചു.

കുറച്ചു  കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  അവർ  ഓരോരുത്തരും  അകന്നു  നിൽക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു .അങ്ങിനെ  മരിക്കുവാൻ  തുടങ്ങി .ഈ  സമയത്ത്  അവർക്ക്  രണ്ടിലൊന്ന്  തീരുമാനിക്കേണ്ടി  വന്നു.ഒന്നിങ്ങിൽ  കൂട്ടുകാരുടെ  മുള്ളുകൾ  കൊണ്ടുള്ള  വേദന  സഹിക്കണം  അല്ലെങ്ങിൽ  ഭൂമിയിൽ  നിന്ന്  ഇല്ലാതാകണം .

അവർ  ബുദ്ധിപൂർവം  ഒരുമിച്ചിരിക്കുവാൻ  തീരുമാനിച്ചു. കൂട്ടുകാരുടെ  സമീപനം  കൊണ്ട്  കിട്ടുന്ന  ചൂടിന്  വേണ്ടി  അവരുടെ  മുള്ളുകൾ  കൊണ്ട്  ഉണ്ടാകുന്ന  ചെറിയ  ചെറിയ  പരുക്കുകൾ  സഹിക്കുവാൻ  പഠിച്ചു. അങ്ങിനെ  ജീവിക്കുവാൻ  സാധിച്ചു .

ഗുണപാഠം —–

നല്ല  ബന്ധങ്ങൾ  എന്ന്  പറയുന്നത് എല്ലാം  തികഞ്ഞ  ആളുകളുടെ  കൂടെ  ഒരുമിക്കുന്നതല്ല . മറ്റുള്ളവരുടെ  പോരായ്മകളെ  മനസ്സിലാക്കുകയും  അവരുടെ  നല്ല  ഗുണങ്ങളെ  പ്രശംസിക്കുകയും  ചെയ്യുവാൻ  പഠിക്കണം. സഹനശീലതയും, മറ്റുള്ളവരെ  അവരവരുടെ  രീതിയിൽ  സ്വീകരിക്കുകയും.  ചെയ്താൽ  അത്  സമാധാനവും  നല്ല  സൗഹൃദം  പുലർത്തുവാനും  സഹായിക്കും അങ്ങിനെ  ഏതു പരിസ്ഥിയെയും  അതി  ജീവിക്കുവാൻ  പറ്റും.

ശാന്ത  ഹരിഹരൻ .